deel 46: toernooikoorts (5), de finale

Dat was 'm dan, nu echt; het WK is voorbij, over, finito. De Engelse oud-international en BBC-presentator Gary Lineker zou zeggen dat voetbal een spel is waarbij 22 mannen achter een bal aanrennen en waarbij na 90 minuten de Duitsers winnen. Het werden uiteindelijk 31 dagen puur voetbalplezier, maar de uitkomst was inderdaad dat Duitsland weer wereldkampioen is. Het wordt tijd om er een streep onder te zetten. Dus daarom, nu de toernooikoorts definitief gezakt is, een laatste top 5!

Duitsland is, hoe je het ook went of keert, de terechte kampioen. Waar ze in het begin van het toernooi nog wel wat wisselvallig speelden, groeiden ze later tot grote hoogte met als hoogtepunt de oorwassing die ze thuisland Brazilië in de halve finale bezorgden. Nu kan een te makkelijke halve finale een vervelende voorbereiding zijn voor een finale. Maar, ondanks de fysieke aanslagen van Argentinië, hield de Duitse mannschaft het hoofd koel en sloegen op grandioze wijze toe toen de kans daar was. Misschien niet een wondergoal zoals van Van Persie, of Rodriguez, maar qua belangrijkheid onovertroffen: Götze zette met zijn goal een prachtige punt achter de epiloog van het toernooi.

Messi lijkt het er ook niet helemaal mee eens te zijn.

In de nasleep van de finale besloot het technisch comité van de Fifa dat Messi de beste speler van het toernooi zou zijn. Met dit soort beslissingen laat de Fifa in mijn ogen alleen maar de verdenking op zich dat ze vooral met politiek bezig zijn. Wat hij heeft laten zien dit toernooi is niet meer dan een paar aardige acties, maar hij wist zich op geen enkele manier te onderscheiden. Als hij niet al een van de allerbeste ooit was dankzij zijn prestaties bij Barcelona, had niemand erover nagedacht dat hij de beste van het toernooi zou kunnen zijn. Persoonlijk zou ik Robben kiezen, al is het alleen al omdat hij in alles de tegenhanger was van Messi. Betrokken, vol inzet, beslissend in zijn acties, een ware leider, tot aan het eind van de troostfinale sleurend en sprintend, top fit; nu ik er over nadenk wordt de keuze voor Messi steeds bizarder.

Over Oranje hebben we de afgelopen weken al veel geschreven, toch hoort de nationale trots sowieso in de eind top vijf. Het team heeft zich bewezen als topland in de wereld en heeft, dankzij de vele jonge spelers (de grote meerderheid debuteerde op een eindtoernooi!) een mooie toekomst voor zich. Wie zich de komende jaren gaan opwerpen als vervangers van Van Persie en Robben en dus voor de goals gaan zorgen valt nog te bezien, maar als we de rol van die twee de afgelopen weken goed hebben ingeschat, zullen zij zelf nog wel minimaal een toernooi mee kunnen. Laten we hopen dat ze dan ook hun rol in de coaching van hun opvolgers blijven spelen.

WK 2014 in een symbolisch beeld gevangen.

Wat willen we nog  kwijt over Brazilië. Het team is afgeschminkt en lijkt verder weggedreven van de internationale top dan ooit. Misschien dat een plaats in de halve finale anders doet vermoeden, maar wedstrijden tegen continentale subtoppers als Chili en Colombia in de achtste en kwartfinale werden slechts uiterst moeizaam gewonnen. Tegen het goed georganiseerde voetbal uit Europa werd over twee wedstrijden gerekend met 10-1 verloren. Het betekent niet minder dan dat de Braziliaanse voetbalschool opnieuw moet worden uitgevonden, opgebouwd vanaf de grond. Nu is het land qua structuurveranderingen zo flexibel als een loden deur, dus is het maar helemaal de vraag hoe en door wie dit opgepakt wordt. De enige die de afgelopen tijd met enig visie is gekomen, is Romario. De ondiplomatieke oud-wereldkampioen en politicus heeft de afgelopen tijd weinig vrienden gemaakt met zijn uitspraken, maar mijn zegen heeft hij. Toch verdient Brazilië een plek in deze laatste top vijf. Alle aanloopproblemen en een hopeloos falend nationaal team ten spijt is het een grandioos voetbalfeest geworden en daarom een groots OBRIGADO BRASIL!

Ten slotte heeft dit blog regelmatig stil gestaan bij de tweestrijd om de voetbalhegemonie tussen (Noord-West) Europa en Latijns Amerika. Terwijl ik met mijn hoofd voor Nederland was, voelde ik mijn hart kloppen voor de Zuid Amerikanen. Zij hebben mij de afgelopen 15 jaar liefdevol ontvangen en me laten zien dat dingen ook anders kunnen dan op basis van pure ratio. In ieder geval heeft het me ongelooflijk veel inspiratie gegeven om de afgelopen zes en een halve week dagelijks aan dit blog te werken. Dat Europa wint, is mooi, maar dat het voetbal overwonnen heeft is te danken aan de Latijns Amerikaanse, voetbalgekke geest die over het toernooi heeft gewaakt. Die versmelting van hoofd en hart, van ratio en emotie, is wat mij betreft de ultieme symbiose. Het is een prachtig hoofdstuk geworden in de geschiedenis van het WK. Dit keer niet in stripvorm (zie deel 30), maar levensecht.

deel 42: titelloos, nog wel

Leeg, op en verslagen. Sprakeloos ook. Niet dat er niets te zeggen valt, maar veel verder dan een obligaat 'dat was 'm dan' kom je niet. Op de fiets terug naar huis kwam er een zwak, grijs-oranje maantje door de flarden bewolking, na het noodweer van gisteren misschien een eerste teken van herstel. Want al snel overzie je het traject dat we met Oranje hebben afgelegd de afgelopen weken en concludeer je dat het prachtig was en dat we er alles uit hebben gesleept wat er in zat. Dat had zelfs, met wat meer geluk gisteravond, een finaleplaats op kunnen leveren. Het heeft niet zo mogen zijn.

dubbeltje op z'n kant...

Wederom was de eerste helft van Oranje niet best. Hoewel het gevaar Messi redelijk onder controle was, zorgde de momenten dat hij zich liet zakken, en daarmee een paar verdedigers met zich mee trok, voor ruimte linksachter waar Lavezzi met zijn snelheid in dook. Echt grootse kansen leverde dat voor Argentinië niet op. Het gevaarlijkst was Messi met een vrije trap. Op rechts was Kuyt achterin nodig, waardoor zijn tandem met Robben er niet uit kwam. Aanvallend speelde Oranje dan ook niets klaar en was het bij rust wederom, voor de zesde wedstrijd op een rij, gelijk. En ook wederom: de tweede helft was een stuk beter. Met Kuyt op linksachter was het gevaar Messi-Lavezzi wel zo'n beetje geneutraliseerd, sterker nog: die hele Messi hebben we niet meer gezien. Helaas was het in aanvallend opzicht niet veel beter. Er werd toch te weinig risico genomen in de passing, de eerste bal-aanname was altijd achteruit en snelle combinaties, zoals een-tweetjes, werden niet gezocht. De wurggreep waarin de twee teams elkaar op het middenveld namen zorgde vanaf de rust voor een voorspelbaar steekspel dat inderdaad geen winnaar verdiende. Penalty's zijn dan een onvermijdelijk lot, het dubbeltje op z'n kant dat net in jouw voordeel moet vallen, waar Van Gaal van te voren al op wees. Stoere Ron Vlaar moest als eerste, en met zijn zwakke inzet gekeerd was de penaltyreeks gedoemd te mislukken.

Maar laten we een stapje terug doen zodat we een beter zicht op het geheel krijgen. 41 dagen geleden begonnen we met een behoorlijk zot plan. Elke dag zouden we een reden bekijken waarom Oranje van topfavoriet Spanje zou gaan winnen. Tot het moment waarop die eerste wedstrijd werd beslist, waren er maar weinig mensen in Nederland die daarin geloofde, laat staan dat Oranje zover zou kunnen komen als de halve finale. Van Gaal heeft bewezen dat ook een gemiddeld getalenteerde en bovendien weinig ervaren ploeg, met enkele uitschieters naar boven, bovenmatig kan presteren. Met toewijding, een goede voorbereiding op mentaal en fysiek gebied, teambuilding, een gezonde verhouding tussen strenge discipline en ontspanning, en een bescheiden dosis geluk op z'n tijd (anders vaart niemand wel); Van Gaal pakte in het begin van de campagne het momentum, en speelt uiteindelijk tot in het finaleweekend om de prijzen. Goed, het is een troostfinale, dat wel, maar we zitten met Duitsland, Argentinië en Brazilië in een grandioze kopgroep, en daar kunnen we trots op zijn. Oranje is wereldtop, toonaangevend in organisatie en preparatie, en die titel, ach die titel, die winnen we een keer, echt waar. Ik ben ervan overtuigd dat elke poging die mislukt je dichter brengt bij hetgeen je graag wilt. Dat gaat niet over statistiek, maar wel over hoe je in het leven staat.

deel 41: Oranje, op weg naar een geheel Europese finale?!

Ik zou dit blog kunnen schrijven net alsof er gisteravond niets is gebeurd. Maar als de thuisfavoriet, op pad gestuurd met een missie om een 64 jaar oud trauma weg te spelen, met 7-1 hun halve finale verliest, dan krijg je toch de neiging om daarbij stil te staan. Is de vernedering van de seleção een waarschuwing voor Oranje? Is de organisatiekracht van de Mannschaft een lichtend voorbeeld? Nee, de wedstrijd van vanavond staat op zichzelf en moet als dusdanig worden benaderd.

Daarom nu dan maar, met een lichte kater van de uiteengespatte Braziliaanse droom, een blik op de beoogde tactiek tegen Argentinië. Dat wil zeggen, op het moment van dit schrijven is de tactische opstelling van Argentinië nog niet bekend en dat is wel van belang. Ga maar na: hun eerste wedstrijd dit toernooi, tegen de weinig aansprekende tegenstander Bosnië-Herzegovina begon Argentinië met een 5-3-2 opstelling. Net als Oranje, inderdaad, met dat verschil dat wij tegen de heersend wereldkampioen speelden. Argentinië won, dat wel en met enig fortuin, maar na die wedstrijd was het Messi die zijn bondscoach ervan overtuigde dat er in het vervolg

Van Gaal: tactisch meesterbrein en teambuilder

aanvallender gespeeld moest worden. Messi's wil is wet en dus speelt Argentinië sindsdien met een viermans verdediging. Het spel, en de resultaten, zijn er nauwelijks mee verbeterd en het is dan ook de vraag of ze vanavond terug grijpen naar een wat meer defensieve tactiek, beducht als ze zijn voor Oranje's aanvallers.
Aanvallend heeft Argentinië een veer moeten laten door het geblesseerd uitvallen van Di Maria. Daar staat tegenover dat aanvaller Aguero weer terug is. Verwachting is dan ook dat Higuain centraal voorin speelt, met Aguero daar zwervend om heen. Messi speelt vanaf rechts aanvallend. Zou de Argentijnse coach op links dan wederom kiezen voor een aanvallend ingestelde speler, zoals de afgelopen wedstrijden, in de persoon van Lavezzi? Die coach is dan wel op leeftijd, maar niet heel ervaren. Hij was slecht twee jaar hoofdtrainer bij een club en dus eindverantwoordelijk, voordat hij het Nationale elftal ging coachen. Ik zie hem niet met een gewaagde overrompelingstactiek komen. Daarom denk ik dat hij met een meer verdedigende middenvelder op links komt, beducht als hij is voor het Oranje gevaar over die kant. Ongetwijfeld, mocht Oranje op voorsprong komen, is plan B dat die Lavezzi alsnog wordt ingebracht, maar laat hem dan maar komen.

Het zou dus zo maar kunnen zijn dat de wedstrijd wordt beslist door wiens rechterkant het meest succesvol is. Bij beide teams ontstaat daar normaal gesproken het meeste gevaar. Zo hebben we dat tegen Costa Rica ook gezien. Als Oranje weer met drie aanvallers begint, zou je op links dan, met Depay tegenover slager Zabaleta, echter weinig creëren. Met de wedstrijden tegen Chili en Mexico in het achterhoofd, zou je er ook voor kunnen kiezen om de tegenstander wat meer de bal te gunnen, zich leeg te laten lopen en dan in de slotfase eroverheen te gaan. Argentinië wil Oranje zo min mogelijk de bal geven en dat zou op die manier goed uitkomen. Zij zullen zich in ieder geval niet, zoals Costa Rica, gaan ingraven en Oranje voelt zich ook prettig bij een wat meer defensieve opstelling. Ik zou het dus wel begrijpen als Van Gaal deze keer toch weer terug grijpt naar twee spitsen, waarbij Robben zowel van links, rechts als door het midden zijn vrije rol kan invullen. Sneijder heeft zich in die tactiek nog weinig kunnen onderscheiden, maar heeft tegen Costa Rica zijn goede gevoel terug gevonden. Ik verwacht dan ook veel van de gouden driehoek, voorin bij Oranje.
Van Gaal sprak over een mogelijk wonder van Lourdes, ik zou het eerder een wonderbaarlijke wederopstanding vinden als Nigel de Jong alsnog meedoet na zijn liesblessure. Het breekijzer zou prima welkom zijn voor het afstoppen van het aanvallende gevaar dat over zijn kant dreigt te ontstaan. Omdat Messi graag met de bal aan de voet vanaf het middenveld komt is De Jong dan een behoorlijk eerste blok beton dat hij tegenkomt. Met Martins Indi en Blind is de verdediging aan die kant, en daarmee de fundering van Oranje, dan klaar. Alternatief zou kunnen zijn om Kuyt weer op linksback te laten beginnen, en Blind op de plek van De Jong, mocht Van Gaal met zijn flirt dat De Jong mee zou kunnen doen, slechts zand in de ogen van de Argentijnse coach hebben willen strooien.

Vooruit, nog heel even over gisteravond dan. Wat het voor de halve finale van Oranje in ieder geval heeft laten zien is waar een goede organisatie en teamgeest, gekoppeld aan mentale en fysieke fitheid toe kan leiden. Europese landen zijn daarin verder dan de Latijns Amerikaanse. Vanavond zien we of Oranje ook qua passie kan wedijveren met Argentinië, maar we gaan voor een Europese finale. We verslaan de latino's op eigen grond en dan is São Paulo van ons vanavond. Veel plezier allemaal!!

deel 40: Messi, Messi, wat ga je doen?

Om eerlijk te zijn: dit blog had eigenlijk een beoogde houdbaarheidsdatum tot en met de tweede dag van het WK. Het doel was immers om Oranje van Spanje te zien winnen, en daarmee Oranje een kick start te geven in het toernooi. Dat is gelukt: de halve finale is binnen! Na de sterren uit het Spaanse elftal staat Oranje nu voor het eerst weer tegenover een superster uit het internationale voetbal. Sterker nog, Lionel Messi kan zich in dit toernooi tot beste ooit laten kronen, maar moet dan wel snel meer gaan laten zien.

Lionel 'nou moe' Messi

Guust 'Messias' Flater

Nu heeft Oranje tegen Argentinië op papier wel meer om voor te vrezen. Niet alleen zijn ze al twee keer wereldkampioen en weten ze dus hoe je een cup wint, maar ook deze specifieke selectie is van hoog niveau. Ga maar na, alle spelers spelen bij grote clubs in Europa. Ze zijn fysiek sterk, hebben lengte, ervaring, scorend vermogen en een uitstekende rij uitslagen op dit toernooi: als enige team nog alles gewonnen. De tegenstand tijdens die wedstrijden was overigens niet heel sterk en er werd elke keer maar met slechts een doelpunt verschil gewonnen. Daarbij waren er eigen doelpunten van de tegenstander, gelukkige via-via ballen die binnenkant paal binnen gingen, en klutsballen die goed vielen. Dat is misschien ook wel het grootste gevaar van Argentinië. Ze hebben het geluk en wijsheid dat ze, wanneer de nood aan de man is, iets extra's kunnen brengen. Daarvoor hebben ze dan ook de ideale man voor in het team: Lionel Messi. Zijn vier doelpunten hielpen de Argentijnen in ieder geval zonder puntverlies door de groepsfase heen, hij gaf tegen Zwitserland met een rush een getimede pass Di Maria kans om te scoren, en was tegen België, uh, nou ja, fysiek aanwezig genoeg om de tegenstander al bij voorbaat het idee te geven dat ze kansloos waren.
Maar er lijkt dus wel iets mis het mannetje. Hij is er wel, maar lijkt ook hele delen van de wedstrijd afwezig. Nu kan dat prima, bijvoorbeeld voor een spits. Ga maar na, een Romario deed niet anders. Maar voor een centrale speler, vaak spelverdeler én schutter is het wel magertjes wat Messi tot nu toe laat zien. Er lijkt dit jaar iets in hem te zijn gevaren waardoor hij er wel is, maar met minder sjeu, minder schwung dan vroeger. Zijn cijfers laten zien dat hij van alle veldspelers in de kwartfinale ruimschoots de minste kilometers maakte. Dan maak je toch niet de indruk dat je je team op sleeptouw neemt richting de wereldtitel? Een wereldtitel die jou, volgens velen, tot de beste voetballer ooit zal maken. Maar Messi sloft wat over het veld, wacht ballen af, straalt afwezigheid, en zeker geen plezier, uit. Hij maakt niet meer de indruk van dat bezeten jongetje dat simpelweg gelukkig was met een bal aan de voet. Nu moet hij zijn land aanvoeren, onder immense druk, tijdens een voor hem beslissend toernooi in het land dat traditioneel anti-Argentinië is. Ik vraag me dan ook sterk af of dat aanvoerderschap wel zo'n slimme zet was van de bondscoach. Dat hij daarmee de broze banden tussen de vedette en het land versterkt, prima, dat was wel even nodig. Maar je zou nu toch willen dat Messi zich in alle vrijheid op voetbal kan concentreren en de formaliteiten lekker aan een ander over te laten. Vrijheid om wat vaker beslissend te zijn, meer aanwezigheid uit te stralen, zijn collega-aanvallers met scherpe steekballen in kansrijke positie te brengen. Overigens was zijn ene briljante moment in de kwartfinale tegen België ook gelijk einde toernooi voor zijn collega Di Maria: de steekpass van Messi was zo scherp en snel dat de aanvaller subiet een spierscheuring opliep.
Toch is dit beeld van de ietwat slome, afwezige Messi in lijn met het afgelopen seizoen bij Barcelona. Ook daar was hij minder beslissend dan in voorgaande jaren. En aangezien hij altijd speelt (geen trainer die er aan denkt hem niet op te stellen) en elftallen rondom zijn naam en faam worden opgebouwd, is zijn scherpte vaak bepalend voor of het team draait, of niet. Wat betreft zijn vorm bij Barcelona wezen mensen al snel richting het WK; daar zou Lionel zijn krachten voor aan het sparen zijn, daar zou hij laten zien hoe goed hij echt is. Nou, misschien dat dezelfde mensen nu zeggen dat hij zijn krachten tot de halve, of zelfs de hele, finale opspaart. En dat is nou het vervelende voor zijn tegenstanders. Je móet altijd rekening houden met de kleine man uit Rosário. Hij kan elk moment versnellen, elk onbewaakt moment uithalen met dat vinnige linkerbeen van hem, en daarmee beslissend zijn voor de wedstrijd. Daarom gaan we morgen maar eens kijken hoe Oranje dat gevaar gaat aanpakken.


Met dank aan Het Nieuwe Schavot, rubriek van De Volkskrant, voor de inspiratie rond de illustraties.

deel 39: Hoe het WK in Amsterdam begon, en Argentinië in meerdere opzichten verloor.

Montevideo, Uruguay, is een van die namen uit de geschiedenis van het WK die mijn fantasie prikkelde (zie deel 30). Daar lag namelijk het Estadio Centenario, podium voor de allereerste WK-finale ooit. Toen ik er in 1999 was maakte het stadion op mij weinig indruk, vooral veel beton, evenmin als de wedstrijd die avond tussen twee grote teams uit de hoofdstad; ook bikkelhard. Toch is het historische grond, en staat dan ook symbool voor het voetbal van de pampa's, uitvinders van het resultaatvoetbal in optima forma.

Argentijnse keeper Bossio tijdens de Olympische Spelen '28

Toen Engeland, uitvinders en -blinkers in het voetbal, zo rond de jaren twintig van de vorige eeuw geen internationale toernooien speelde, grepen twee landen uit de Rio de la Plata regio de macht: Uruguay en Argentinië. In die jaren bestond er nog geen officieel WK. En hoewel het voetbal ook toen al een haat-liefde verhouding had met de Olympische Spelen, gold het winnen van dat toernooi wel als een de facto wereldkampioenschap. Tijdens de Olympische Spelen van 1928 in Amsterdam waren het Uruguay en Argentinië die het toernooi overheersten. Allereerst knikkerde heersend Olympisch kampioen Uruguay thuisploeg Nederland uit het toernooi, waarna beide landen met korfbaluitslagen (11-2, 6-3, tweemaal 6-1 in de halve finales, dat soort scores) de finale haalden. Uruguay won uiteindelijk, in twee wedstrijden, de titel.

In de marge van de Olympische Spelen dat jaar organiseerde Fifa een troosttoernooi voor de landen die inmiddels uit het Olympisch toernooi lagen, wat gewonnen werd door Nederland. Bovendien vergaderde Fifa over de mogelijkheid om een echt voetbal-WK te organiseren. Door hun Olympische overmacht, plus het feit dat het land 100 jaar onafhankelijkheid vierde, werd het eerste WK van 1930 aan Uruguay toegewezen. In het eigen Centenario Stadion zagen 90.000 uitzinnige mensen dat hun land weer een finale van Argentinië won en werd Uruguay de eerste wereldkampioen. Een deel van het stadion draagt tot op de dag van vandaag de naam van de stad waar het allemaal begon: de zuidelijke tribune heet Tribuna Ámsterdam.

Di Stefano: nooit op een WK

Die verloren finales hebben het imago van het Argentijnse voetbalelftal geen goed gedaan. Het droeg bij aan sociale en politieke onrust mede als gevolg van de beurskrach en crisis van 1929 en in september 1930 beleefde het land haar eerste coupe d'etat van de twintigste eeuw. Dit luidde een lange periode van politieke onrust en militaire inmenging in, die tot in de jaren tachtig zou duren. Qua voetbal bleven ze voor het kleine buurland Uruguay jarenlang losers, maar sowieso is de geschiedenis van Argentinië op het WK is er één van enkele ups, maar meer downs. Ofwel Argentinië deed weer 'ns niet mee, bijvoorbeeld vanwege onmin met Brazilië in 1950, ofwel werd er al snel in het toernooi verloren. Voor de meesten onder ons begint de geschiedenis van het Argentijnse voetbal dan ook pas in 1978, toen ze het WK organiseerden én wonnen door Oranje in de finale te verslaan. Nu moest Argentinië met minimaal vier doelpunten verschil winnen om tot de finale door te dringen. En hoewel Peru een beresterk elftal had won Argentinië met maar liefst 6-0, waardoor een ongeslagen Brazilië alsnog naar huis werd gestuurd. Later zijn vermoedens over omkoping wel bevestigd, maar nooit officieel bewezen. Ook rond finale speelden er allerlei zaken die met sportiviteit weinig te maken hebben. Simpel gesteld was het niet de bedoeling dat Oranje zou winnen en Argentinië haalde alles uit de kast om de Nederlandse spelers te intimideren. Als de beroemdste bal-op-de-paal er wél in gegaan was, zou Oranje het stadion waarschijnlijk niet levend hebben verlaten.
In 1986, met een ontketende Maradona, won Argentinië in Mexico haar tweede WK. Nu is er over dit WK en de manier waarop Argentinië vooral van Engeland won al het nodige gezegd en geschreven. De tweede titel maakte het land in ieder geval in een klap behoren tot de grote voetballanden, en sindsdien worden ze altijd wel gezien als een van de kanshebbers op het WK. Toch moeten we ook vaststellen dat de huidige halve finale plaats pas de eerste is sinds 1990. Het maakt van Argentinië een land dat al lang mee hobbelt, en als de kans zich op de een of andere manier voordoet, door roeien en ruiten gaat om het doel te behalen. Tot nu toe is elke keer een ingeving van Messi voldoende geweest voor winst tijdens dit WK, maar de vraag voor de komende dagen is of dat tegen Oranje ook nog voldoende is.

deel 38: Penalty-killer beslist voetbal-thriller

De Costa Ricanen hadden er vier gele kaarten voor nodig om Arjen Robben nog een beetje in toom te houden. Alles wat de linkervoet van de Groninger deed gisteravond was goed, tot  ronduit geniaal. Toch duurde het tot aan penalty's voordat de meer dan verdiende overwinning binnen was, met dank aan Tim Krul en vier superieur geschoten 11-meters. Het was dan ook wel een totaal andere wedstrijd van Oranje dan de andere tot nu toe.

Robben-Krul: men of the match

Waar van te voren nog de verwachting heerste dat Costa Rica een vergelijkbare tactiek zou hanteren als Chili, of Mexico, bleken ze slimmer dan dat. Zeker na hun afmattende partij tegen de Grieken in de achtste finale, hadden ze duidelijk geen zin om aan te vallen en op die manier ruimte te geven aan de Oranje aanvallers. Je zou bijna kunnen denken dat ze hun tactiek dit keer hadden afgekeken van Oranje, maar dat zou iets te veel eer zijn voor hun aanvallers, die duidelijk niet konden tippen aan de Nederlandse. Toch gaf de door Nederland gehanteerde tactiek ook ruimte aan de 'tico's' om zich te concentreren op de verdediging. Van Gaal had ervoor gekozen om Depay, en later Lens, linkerspits te zetten, waardoor Nederland veel meer op de helft van de tegenstander kwam te voetballen, en Costa Rica wel 'moest' verdedigen. Oranje hield drie verdedigers achterin, zodat backs Blind en Kuyt zich ook aanvallend konden onderscheiden, en Sneijder en Wijnaldum als enige, echte, middenvelders voor de verbindingen tussen die twee linies moesten zorgen.
Het plan verliep aardig, maar ook niet meer dan dat. Depay kwam niet langs zijn verdediger en
Sneijder wisselde wel erg veel 3-meter passjes uit met Martins Indi, waardoor er over links te weinig kwam. Op rechts, met Kuyt en voor zich Robben kwam veel meer gevaar, waarbij Wijnaldum aan de binnenkant aan landjepik deed: hij verdedigde een stuk veld van zo'n 50 m2 waardoor er niets door kwam. In de tweede helft viel Costa Rica überhaupt niet meer aan en kon Oranje zich beperken tot aanvallen. Naar mijn mening gebeurde dat te opzichtig. Robben bleef op rechts wel continue zijn 3 mandekkers opzoeken, op links bleef het behelpen. Toch kwamen de kansen. Zo op een bierviltje kom ik tot een kans of tien, maar dan ook echt 100% kansen. Het ontbrak aan scherpte voor het doel om die kansen te verzilveren, waarbij dat de afgelopen wedstrijden juist zo goed gedaan werd: minder kansen, meer doelpunten. Het kwam op keeper Cillessen aan om in de 118de minuut een grote kans voor Costa Rica te redden, waarna penalty's alsnog de overwinning konden brengen.
Nu hebben we in de bespreking (zie deel 36) vooraf geconstateerd dat Costa Rica tegen Griekenland een vlekkeloze penaltyreeks neerzette, en dat scenario kon zich dit keer herhalen. Een gouden keeperswissel, voor zover ik weet nog nooit toegepast in het topvoetbal, zeker op WKs, was de druppel voor Costa Rica: ze wisten niet meer hoe nogmaals het penalty-kunstje uit te voeren. Ik moest wel even denken aan de quote van Gaal, in de Volkskrant van zaterdagochtend: 'alles is al uitgevonden, er is niets nieuws meer onder de zon'. Behalve de keeper-ausputzer van Duitsland (zie deel 34) is het wisselen van keeper voor de penaltyreeks toch ook echt een noviteit. Dat deze ook nog eens zo prachtig uitpakt is het geluk van de coach. En toch ook de professionaliteit van de spelers. Juist diegenen die al meerdere eindtoernooien hebben gespeeld namen hun verantwoordelijkheid: Van Persie, Robben, Sneijder en Kuyt. Waarschijnlijk stond Huntelaar klaar om de laatste te nemen, maar dat hoefde al niet meer; de halve finale is binnen, en dat is een schitterend resultaat.

De laatst overgebleven landen zijn nu bekend. Deze vier landen gaan tot aan volgend weekend uitmaken wie er wereldkampioen wordt en wie troostprijzen krijgen: Brazilië-Duitsland, en Argentinië-Nederland. Prachtige, klassieke affiches, een uitkomst die de tweestrijd tussen Latijns Amerika en Noord-West Europa om de mondiale hegemonie nog maar eens aangeeft en mooi in evenwicht houdt. Komende dagen leven we toe naar de vijfde(!) WK-ontmoeting tussen Oranje en Argentinië, en die andere halve finale, reprise van de finale van 2002. We doen (weer) mee tot in het slotweekend van het toernooi, en dat is een geweldig gevoel. Op naar de finale, dat kan toch niet meer mis?!

deel 37: zo sloopt Oranje Costa Rica

Groot voordeel als je derde tegenstander op een rij een Latijns Amerikaans land is dat een vergelijkbaar type voetbal speelt, is dat je terug kunt grijpen op eerdere plannen en resultaten. Dit is voor sommigen reden om te wijzen naar de tactiek van Oranje zoals die elke keer in de tweede helft succesvol wordt ingezet. Deze aanvallende spelstijl, met drie aanvallers, en slechts vier verdedigers, zou daarom vanaf het begin moeten worden gespeeld. Het zou mij verbazen als Louis van Gaal hierin meegaat vanavond.

Zoals we al eerder constateerden (link) is tot nu toe de tweede helft van Nederland inderdaad een stuk succesvoller is dan de eerste. Elke eerste helft wordt gelijkgespeeld, elke tweede gewonnen. Nu is dat niet voor niets. Aangezien de tegenstanders graag willen rennen, met veel opkomende mensen, is het voor de Nederlandse verdediging geruststellend om te weten dat je met vijf staat, plus een stevig blok ervoor. Je laat daarmee je tegenstander veel, heel veel meters lopen, terwijl je voorste linie  gevaarlijk genoeg is om de verdediging van je tegenstander achterin te houden. Je zorgt er op die manier voor dat het speelveld lang wordt, wat veel vraagt van de verdediging van de andere ploeg. Je sloopt ze, langzaam maar zeker. Later in de wedstrijd worden die ruimtes voorin groter en kun je met een extra aanvaller, en daarmee een tactische omzetting, het verschil maken en een doelpunt meer maken dan je tegenstander. Tot nu toe werkt dat perfect, en met een vergelijkbare tegenstander zou ik niet weten waarom dat te veranderen.
Als we toch wat specifieker naar Costa Rica kijken, valt op dat hun aanvallende plannen vrijwel allemaal over Campbell centraal voorin, gaan. Van de zijkanten moet hij worden gevoed door Ruiz (op rechts), en Bolaños of Diaz (van links). Centraal achter de spits staan twee lopers, waarvan Tejeda de sloopwerkzaamheden voor zijn rekening neemt. Normaal gesproken zou Oranje daar De Jong tegenover zetten. Nu is een sloper tegen een sloper misschien een aardig affiche voor een vechtsportgala, maar in de kwartfinale van het WK kan het een beetje nutteloos overkomen. Ga er maar voetballend overheen, waarschijnlijk met Blind en Wijnaldum, of De Guzman, zoek Sneijder in de ruimte die achter de centrale middenvelders ligt, terwijl Robben en Van Persie de centrale verdedigers op afstand houden. Vervolgens stuur je Robben weg in de ruimte, met Van Persie, of Depay, die centraal meeloopt en met goede getimede en gepositioneerde acties komt.
Als Oranje de Costa Ricaanse aanvoer vanaf de zijkant weet te neutraliseren komt de spits bovendien vrijwel geïsoleerd te staan. Als Oranje in staat is om vanaf het begin geconcentreerd, boven op de bal en de tegenstander te spelen, wellicht zelfs vroeg te scoren, zal het voor Costa Rica enorm moeilijk worden om mentaal, maar zeker ook fysiek nog te herstellen. Maar ook indien het de 'tico's' wel lukt om langer in de wedstrijd te blijven of zelfs te scoren, moet Oranje het hoofd koel houden. De kansen komen, en elke kans is er één. Ook als die pas in laatste minuten komt, dan moet je tot in die fase messcherp blijven. Gelukkig hebben dan nog altijd Huntelaar achter de hand. Misschien had hij wel gedroomd van een grotere rol tot nu toe, maar wat kan hij nog van doorslaggevende waarde zijn, dan komt zijn kans nog.

Depay: watervlug en verrassend.

Voor de wedstrijd tegen Mexico heeft Van Gaal gespeeld met zijn opstelling en de verdeling van de hesjes. Hij hintte daarbij op het meespelen van Lens, maar kwam uiteindelijk op een verrassende meesterzet door Kuijt op linksback te zetten. Nu zei de legendarische Engelse coach Alf Ramsey (Wereldkampioen in 1966) al: never change a winning team, misschien in dit geval is spreken van een winnende tactiek beter. De personele invulling is fluïde, met Kuyt kun je vele kanten op, maar ook Depay zou links in de zone kunnen staan. Van Gaal heeft wat dat betreft de groep perfect in de vingers, en het is altijd verrassend waar hij mee komt. Mijn gevoel is goed, we zien vanavond of Van Gaal zijn doelstelling, een halve finale plaats, daadwerkelijk haalt. Veel plezier allemaal!

deel 31: Ren-je-rot, of laat ze maar rennen

Het viel me een beetje tegen, de website van De Volkskrant vanmorgen; haalden ze toch weer Speedy Gonzalez erbij. Ik bedoel, als zij Van Gaal afbeelden als, ik zal maar zeggen, Hansje Brinker met z'n vinger in de dijk, krabben wij toch ook wel even op het hoofd?! Maar goed, zoals we in deze tactische bespreking zullen zien, zijn de Mexicanen wel echte dravers. Een vergelijking met de mysterieuze ultra-langeafstand-lopers van het Tarahumara volk ligt meer voor de hand.

In de eerste achtste finales van gisteren, vooral die met Brazilië, hebben we gezien hoe je je tactiek níet moet aanpakken. Zo'n lang speelveld gedurende de eerste helft, zonder rust, zonder lang balbezit: de twee teams hadden zich eigenlijk al kapot gelopen voordat de tweede helft nog moest beginnen. Resultaat was dat er weinig uitgespeelde kansen meer te zien waren. In de vochtige warmte van Fortaleza zal straks, wanneer Oranje aftrapt tegen Mexico, temporiseren centraal staan in het al dan niet succesvol zijn tegen de Mexicanen. Geduldig afstoppen, ruimtes klein houden, niet meegaan in het blind aanvallen. Dan: snelle uitvallen, de verdediging ontrafelen, een goal meer maken dan de tegenstander.

In het blog van gisteren (link) zagen we al dat Mexico in bepaalde opzichten wel op Chili, de vorige tegenstander van Oranje, lijkt. Ook qua voetbal zijn er overeenkomsten. Beide teams zijn, relatief, klein. Toch heeft Mexico een paar langere jongens erbij, en die staan vooral centraal achterin. Sowieso staan daar aanvoerder en veteraan Marquez, en de 1,91 meter lange en ook ervaren Rodriguez. Zij worden vergezeld door Moreno, goede verdediger met jarenlange ervaring in Nederland, onder andere kampioen met Van Gaal bij AZ. Mexico staat achterin dan ook in een vergelijkbare opstelling als Nederland. Dus, met vijf verdedigers, drie centraal en twee opkomende spelers als back. Maar aangezien hun enige vaste verdedigende middenvelder en kilometervreter Vasquez geschorst is, liggen daar kansen voor Oranje. Onze twee sterren Robben-Van Persie staan tegenover drie verdedigers die niet de snelsten zijn. Als Sneijder over de vervanger van Vasquez heen kan komen en een 'lopende' pass richting onze spitsen kan leveren is dat een ideaal scenario om kansen te creëren.
Mexico speelt normaal gesproken met vier aanvallers, jongens die ook een groot loopvermogen hebben. Ik begrijp de neiging om dan over de legendarische Mexicaanse muis Speedy G. aan te halen, maar zoals eerder gezegd vind ik dat een beetje flauw. Misschien is de vergelijking met het legendarische indianenvolk de Tarahumara beter op z'n plaats. Deze ultrarunners, een van de armste bevolkingsgroepen van het land, zijn in staat om 200 kilometer aan een stuk door te lopen, met weinig eten en drinken. De nummer 6 Herrera is ongetwijfeld een afstammeling van de Tarahumara. De goede man zal ook vanavond rond de 11 km zitten, wat extreem veel is bij zulke de hoge temperaturen. Naast deze veelloper staan er nog drie beweeglijke aanvallers in de Mexicaanse ploeg. Dus, veel werk aan de winkel voor onze achterhoede. Op de bal blijven verdedigen, continue de aanval en de loopacties van de Mexicanen frustreren. Niet achter ze aan gaan rennen, maar met vereende krachten de ruimtes afstoppen zodat ze zich klemlopen. Net als tegen Chili moet Nederland dus het geduld opbrengen om de Mexicanen te laten komen en zich stuklopen op de Hollandse verdedigingslinies. In de tweede helft moeten we dan gebruik maken van de ruimte die zal ontstaan. Indien de Mexicanen wel een goal weten te maken en Oranje achterstaat, moet Oranje de energie overhebben om de laatste 15 à 20 minuten op een aanvallender systeem over te stappen en veel op pressie spelen.
Zoals we tot nu toe hebben gezien is Oranje in staat om minimaal 2 keer te scoren. Dan moeten we nog maar zien of Mexico dat drie keer kan. Het wordt een taaie, lastige pot, maar met 90 minuten scherpte moeten de Mexicanen te pakken zijn. Veel plezier allemaal!

deel 24: tactiek tegen het Chileense loopgevaar

Voorafgaand aan het WK werd er in Nederland bedenkelijk gekeken naar de loting van Oranje. Als de openingswedstrijd tegen Spanje verloren zou gaan, dan speel je een moetje tegen taaie Australiërs om de hoop levend te houden, en dan de laatste wedstrijd waar plaatsing voor de volgende ronde op het spel staat. Chili, frisse, snelle ploeg is dan natuurlijk geen ideale tegenstander. Hoe anders kan het lopen; beide ploegen zijn al lang en breed in de achtste finales! Als je in een toernooi zit zou het goed zijn als je de scherpte van eerdere wedstrijden meeneemt, maar dit keer lijkt het vooral een perfect affiche voor een leuke pot tegen een leuke ploeg waarbij je gedwongen bent om op twee belangrijke posities wijzigingen in de ploeg door te voeren.

Veel, zo niet alles wat we tot nu toe in dit blog hebben gezegd over het Spaanse elftal, geldt niet voor Chili. De spelers van Chili zijn bijna allemaal keurig tussen de 25 en 30, hebben 30-plus interlands achter hun naam staan. Geen belachelijk lang seizoen, en de ploeg leidt al helemaal niet aan misplaatste onderschatting van tegenstanders. Ze hebben trouwens wel een angstgegner, maar daarover morgen meer. Chili is gewoon een lekker voetballende ploeg zonder vedette die zichzelf o zo belangrijk vindt. De centrale as waarop La Roja is gebouwd zijn de twee dravers centraal op het middenveld: Diaz en Aranguiz. Zij zijn allebei in staat om meer dan 12 kilometer te lopen in een wedstrijd (iets dat we op het WK zelden zien) en zijn verantwoordelijk voor de aanvoer van de buitenspelers van Chili. Tot nu toe zijn de doelpunten van Chili uit uitgespeelde combinaties gevallen, die opvallend vaak vanaf hun rechterkant komen. Daar staat dan ook een van de weinige Chilenen die bij een grote Europese club speelt, Alexis Sanchez. Van de andere grote naam, Vidal, is het maar helemaal de vraag of hij speelt in verband met een blessure. Dat geldt overigens ook voor de eerder genoemde hardloper Aranguiz.

Vraag is dan wat Oranje tegenover dit Chileense loopgeweld kan zetten. Wat betreft die twee middenvelders zie ik dat met De Jong en De Guzman met vertrouwen tegemoet. Tegen Australië hebben we van te voren het gevaar over onze linkerkant gezien, waar hun snelste middenvelder de aanvoer richting kopsterke spits verzorgde. Prompt bleek hun eerste goal precies zo tot stand te komen. Daarom ook dit keer aandacht voor Blind, die dit keer niet kan rekenen op de back-up van de geblesseerde Martins Indi, links in het centrum van de verdediging. Er is geopperd dat hij vervangen kan worden door Veltman, maar die is wel rechtsbenig en niet gewend op die plek. Best kans dat Van Gaal daarom voor Kongolo kiest. Zo mogelijk nog minder ervaren dan Veltman, met slechts 26

Veel zal weer afhangen of Blind het gevaar over links beteugelt

wedstrijden in het eerste van Feyenoord, maar als Van Gaal hem meeneemt naar Brazilië zegt hij daarmee feitelijk dat hij goed genoeg moet zijn voor dit niveau. Met de constatering dat Chili's snelste en beste man over onze linkerkant aanvalt, zie ik dit toch wel als zwakke plek bij Oranje.
Aanvallend zullen we het dit keer moeten doen zonder Van Persie. Dat is jammer, sowieso, we missen een stuk scherpte voor de goal. Ik verwacht dat Van Gaal kiest voor Lens in zijn plaats en Depay achter de hand houdt voor eventueel noodzakelijke invalbeurten.

Over de kwalificaties voor dit WK gesproken, het is leuk om te zien dat beide ploegen daarin tot de meest scorende behoren. Daarbij komt dat Chili ook weer de meeste doelpunten tegen kreeg in de Zuid Amerika poule, vooral in uitwedstrijden. In de vier wedstrijden van Oranje en Chili op dit WK zijn al 17 goals gevallen, dus zou je op basis hiervan misschien verwachten dat er ook nu weer veel doelpunten zullen vallen. Rekening houdend met de fase van het toernooi en het feit dat beide ploegen al geplaatst zijn voor de achtste finales, verwacht ik echter geen monsterscore, eerder een everybody happy gelijkspelletje.

deel 20: Winning Ugly

Toegegeven, ik heb in mijn leven heel wat uurtjes meer doorgebracht met tennis, dan met voetbal. Maar daar waar het aankomt op fysieke voorbereiding, mentale weerbaarheid en gebruik maken van je tegenstander's zwaktes zijn sporten vaak vergelijkbaar. Een van de tennissers uit het verleden die, ondanks een schrijnend gebrek aan talent, dankzij deze aspecten toch een top 10 speler werd was Brad Gilbert. Later schreef hij het boek Winning Ugly, waarin hij beschreef hoe je, dus, lelijk wint. De sleutel tot succes, volgens Gilbert, is to recognize, analyze, and capitalize. Daarom bij deze een keiharde tactische analyse en hoe Oranje vanavond van Australië wint...

Defensie

Brazilië won in 1994 eindelijk, na 24 jaar, weer een WK, maar niet de schoonheidsprijs

Iedereen die de eerste wedstrijd van Australië heeft gezien, weet dat zij zich beperken tot een tactiek: alle ballen op Tim Cahill. Dat is een kopsterke spits die normaal gesproken in de Engelse competitie speelt. De veteraan van 34 jaar scoorde ook een prachtige kopgoal tegen Chili. Als je tegenstander dus met één zo'n spits speelt, kun je op twee manieren proberen om dat gevaar in te dammen. Ten eerste om hemzelf zo weinig mogelijk aan de bal te laten komen. Oranje stelt dan ook twee man tegenover Cahill: Martins Indi en De Vrij. Beiden zijn een stukje langer dan Cahill en op zichzelf denk ik dat een ingespeeld duo (al jaren samen bij Feyenoord) die klus moet kunnen klaren. Toch blijft het gevaarlijk als je bedenkt dat je als aanvaller met een goede timing en een klein beetje slimmigheid toch duels kunt winnen. Daarom moet je je als Oranje zijnde ook op een tweede manier wapenen: zorg ervoor dat hij geen bruikbare ballen krijgt! Om daar een oplossing voor te vinden heb ik toch even de statistieken van de Fifa erbij gepakt. Wie waren er bij Australië verantwoordelijk voor de meeste voorzetten op Cahill? Dat blijken de rechtshalf, ene Leckie, en de centrale middenvelder, Bresciano, een andere veteraan van 34, te zijn. Nu zou ik die laatste met een gerust hart aan Nigel De Jong willen overdragen. Maar die Leckie, op rechts, is een hele snelle jongen. En bij Oranje staat Blind tegenover hem, en dat is dan weer niet de snelste. Blind deed het aanvallend heel goed, maar is hij snel genoeg om Leckie bij te houden? Als van Gaal 4-4-3 speelt is er geen centrale verdediger die hem rugdekking geeft, anders staat Cahill tegenover maar één verdediger. Dus dan zal De Jong een stapje naar links moeten doen, maar die hadden we net op Bresciano gezet. Dat betekent dan weer dat De Guzman een stapje naar links moet doen en komt de rechterkant open te liggen. Daryl Janmaat, de rechtsback van Oranje zal vanavond veel mogelijkheden krijgen om te laten zien wat hij kan, óók aanvallend.

Aanval
Als we daarmee het defensieve gedeelte afsluiten met de constatering dat de achterdeur dicht zit, moeten we alsnog scoren om de wedstrijd te winnen. Want het zou toch wel erg prettig zijn als er op de derde wedstrijd tegen Chili wat minder druk zit. Hoe te scoren tegen de stugge Aussies? Zoals we gisteren al zagen is beweging erg belangrijk. Dus al zou je met drie aanvallers spelen, is het belangrijk dat ze regelmatig van positie wisselen. Van Persie die zich eens laat zakken, om Robben ruimte te geven naar binnen te komen. Dan kan Janmaat vervolgens in de ruimte sprinten die Robben laat vallen. Enfin, 4-3-3 spelen is Hollandse school, maar al te statisch uit gevoerd doet me denken aan draken van wedstrijden in de poulefases van WKs in '90 en '94. Waarin coute que coute werd vastgehouden aan dat systeem, ondanks dat het wel eens betekende dat niet de beste spelers opgesteld stonden. Ik heb veel vertrouwen in Van Gaal en ik denk dan ook dat hij systeem combineert met een optimale benutting van individuele kwaliteiten.
Een laatste tip voor de aanvallers van Oranje: het viel me in de wedstrijd tegen Chili op dat de keeper van Australië, met z'n 22 jaar en acht caps erg onervaren, moeite heeft om zijn positie in de goal terug te vinden na een eerdere actie. Dus: ga altijd uit van een bal die terugkaatst, dan maken we veel kans op goals. Mijn voorspelling, overigens al ver voor het WK gegeven: 2-0.

Een laatste puntje over die rare Brad Gilbert. Er was een tegenstander van wie hij nooit won, omdat diegene technisch beter was, maar mentaal net zo'n echte vechtmachine: Ivan Lendl. Dat waren nou niet de meest fraaie potjes tennis, maar wat maakt dat uit? Als, en ik zeg als, we wereldkampioen worden, is er dan nog iemand die het gaat hebben over de wedstrijd tegen Australië? Een wedstrijd die gewoon gewonnen móet worden. Hoe dan ook: veel plezier allemaal!

Deel 12: We zijn nog steeds de underdog!!

Een van de reacties op m’n blog de afgelopen dagen was dat Oranje toch vooral in de rol van underdog moest laten zitten. Op zichzelf een begrijpelijke opmerking. Immers, Spanje is de favoriet, of je het nou bekijkt vanuit de goksites waar Spanje’s kansen op de wereldtitel een stuk hoger worden ingeschat dan die van Nederland, of als we kijken naar de resultaten op eindtoernooien de afgelopen jaren. Spanje doet het beter en stond ook in de Europese clubcompetities nog eens op hoog niveau dit jaar. Ik heb dan ook geen moment willen beweren dat Oranje de favoriet zou zijn in de wedstrijd tegen de Spanjaarden, hoogstens geprobeerd het zelfvertrouwen een beetje op te krikken. Want, zo’n underdogpositie, best lekker toch?!

Net als we eerder zagen met angstgegner (een mooi germanisme), bestaat in de sport ook de rol van underdog (dat is dan weer een anglicisme). Jezelf van te voren wegcijferen, de ander in de rol van favoriet drukken, oftewel de rol van top dog. Nederigheid ten top en dat allemaal om jezelf alvast in te dekken als het toch tegen zou vallen. Maar ook om te proberen de tegenstander overmoedig te laten zijn. Overmoed komt voor de val, zoals we weten, dus prima als Spanje daaraan zou lijden. De mooiste voorbeelden van dit soort overmoed hebben we gezien in het blog over de eerste wedstrijd, en over Brazilië dat roemloos ten onderging in de poulefase op het WK van 1966 (zie: blog deel 6).

Overigens zijn de Nederlandse voetbalfans, of moet ik zeggen –gokkers, ervan overtuigd dat Spanje inderdaad meer kans maakt op de overwinning. Spanje staat, op het moment van dit schrijven, bij de bookies op 1:1,95, Oranje op 1:4 voor winst. Hoe je het draait of keert: Spanje is favoriet.

Maar er is dus een best belangrijk voordeel als je underdog bent: je bent vaak de publieksfavoriet. Zeker het neutrale deel van de supporters in het Fonte Nova Stadion in Salvador, waar vrijdag wordt gespeeld, zal merendeels op de hand van Oranje zijn. Misschien niet alleen vanwege de underdogpositie. Sowieso is Oranje in veel landen een goede nummer 2, na het eigen nationale elftal. Ook in Brazilië heb ik vaak gemerkt dat men met zeer veel respect over Oranje spreekt. Sterker nog, ik ken eigenlijk maar een wedstrijd die Brazilië verloren heeft én waarover de Brazilianen zelf zeggen dat het terecht was: Oranje-Brazilië op het WK van 1974. (Ik reken hierbij de finale van 1998 even niet mee, omdat het weliswaar terecht was, maar Brazilianen het liever hebben over het mysterie waarom Brazilië die dag zo slecht was. Zelfs een parlementaire commissie heeft geen bevredigend antwoord kunnen vinden.) Zoals de wereld in 1970, het eerste WK dat in kleur werd uitgezonden, kennismaakte met het kanariegeel van Brazilië, zo maakte Oranje een onuitwisbare indruk in 1974. A laranja Mecânica, oftewel A Clockwork Orange wordt door velen gevolgd, bewonderd, bekritiseerd als het moet, maar in de wedstrijd tegen Spanje straks hartstochtelijk aangemoedigd. Go, go, go underdog, bescheidenheid siert de mens, sure. Maar laat je niet overlopen. Houd je rug recht en de borst vooruit; echt, zo wint Oranje van Spanje!