Deel 21: 18 juni, Porto Alegre, of hoe een superduo het verschil maakt.

Lelijk winnen, is dat leuk? Gisteren bekeken we in dit blog hoe je het maximale uit de wedstrijd kunt halen door, zo nodig, estetisch lelijk, maar uiterst effectief te spelen. Ook in de aflevering daarvoor, over de (voetbal)cultuur in Porto Alegre, zagen we hoe de lokale clubs resultaatvoetbal spelen, met een aardig gevulde prijzenkast tot gevolg. In zekere zin geeft Oranje op het WK ook een staaltje van dit resultaatvoetbal weg, maar giet er een heerlijk eigenwijs sausje over. Voor zover het al lelijk was, is mijn antwoord op de eerdere vraag dan ook een volmondig ja.

Australië had gisteravond duidelijk een missie. De enige mogelijkheid voor de socceroos om de volgende ronde nog te kunnen halen was door Oranje te verslaan en dat bereik je niet door achterover te leunen en het initiatief aan je tegenstander te laten. Ze zetten Nederland dan ook onder flinke druk, waardoor de Oranje verdediging niet aan voetballen toe kwam en regelmatig een stapje te laat was. Het middenveld liep vooral fysiek te bikkelen, Sneijder kreeg geen mogelijkheid om de bal aan te nemen, laat staan om een van zijn befaamde passes te geven. Zonder bruikbare ballen in de diepte vonden onze aanvallers bovendien maar moeilijk ruimte om doelgerichte actie te maken.
Het leek dan ook alsof de Nederlandse spelers ongeconcentreerd aan de wedstrijd begonnen waren en zeker is dat veel duels om de bal werden verloren. Je kunt je echter ook afvragen of dit niet het gemiddelde niveau is van de spelers van het Nederlands elftal. Voor het WK was de zwakke verdediging de talk of the town, sterker nog: veel mensen voorzagen dat Oranje niet eens voorbij de poulefase zou komen. Dat een ongewoon spectaculaire tweede helft tegen Spanje dat anders deed voorkomen, neemt niet weg dat het elftal op veel posities ook niet meer dan gemiddeld is. En nu de tegenstanders alleen maar sterker zullen worden, moeten we er op voorbereid zijn dat er tegendoelpunten gaan vallen. Is dat erg?

Pelé leest de biografie van Garrincha. Met dit superduo verloor Brazilië nooit.

Niet als je zelf meer doelpunten maakt. En dan kijk je dus naar voren en stel je vast dat Van Persie en Robben als duo zo langzamerhand tot een zeldzame buitencategorie behoren. Zoals we in deel 8: Robben's Revanche al bespraken kunnen deze jongens zelf al zo'n minimaal drie kansen per wedstrijd creëren en zijn op dit moment top waar het gaat om scherpte voor het vijandelijke doel. De goals tegen Australië ook weer: Robben die vanaf de eigen helft, met de bal aan een touwtje met zich meeneemt en in de verre hoek scoort, vergelijkbaar met de vijfde tegen Spanje. Hij controleert de bal zo geweldig dat hij die, 5, 6, 7 keer licht toucherend, perfect klaar legt om raak te knallen. Van Persie liet gisteren zien dat hij voor het doel uiterst koel en vol zelfvertrouwen is, dodelijk in de afwerking. Dus, als zij elk per wedstrijd gemiddeld een keer scoren, en een derde door een andere speler wordt gemaakt (zoals tot nu toe De Vrij, Depay), is de kans alsnog groot dat de wedstrijd gewonnen wordt. Ondanks dat het verdedigend misschien geen top is. Is dat überhaupt lelijk winnen? Staat de Hollandse school gelijk aan dominant, aanvallend voetbal, of wil je als fan spektakel in combinatie met een goed resultaat? Hoewel de gekozen tactiek verdedigend lijkt op papier, kun je ook vaststellen dat in de twee wedstrijden van Oranje tot nu toe 11 goals zijn gevallen. Never a dull moment zou ik zeggen. Als het resultaat vervolgens is dat je na twee wedstrijden al geplaatst bent voor de achtste finales, hoor je deze blogger in elk geval niet klagen.
Nog een laatste gedachte over gisteravond. Van Persie, de aanvoerder, maakte af en toe een wel heel scherpe indruk en speelde op dat moment dan op het randje. Ik denk dat dat alleen maar goed is. Hij geeft het voorbeeld voor de jongere spelers over hoe scherp je een WK moet spelen. Bijkomend voordeel was zijn tweede gele kaart waardoor hij er tegen Chili niet bij is. Gezien zijn medische rapport het afgelopen jaar is het niet ongunstig dat hij een wedstrijd rust krijgt.

De komende dagen gaan we toewerken naar Chili, zoals we elke keer wedstrijd voor wedstrijd bekijken en zo min mogelijk verder kijken dan dat. Het viel me op dat poule A, van Brazilië, hun beslissende derde wedstrijden ná die van de poule B, van Nederland, speelt. Daardoor is het niet mogelijk om rekening te houden met welk resultaat tegen Chili je welke volgende wedstrijd oplevert. Dat Brazilië dat voordeel wel is gegeven nemen we voor nu maar even ter kennisgeving aan.

deel 20: Winning Ugly

Toegegeven, ik heb in mijn leven heel wat uurtjes meer doorgebracht met tennis, dan met voetbal. Maar daar waar het aankomt op fysieke voorbereiding, mentale weerbaarheid en gebruik maken van je tegenstander's zwaktes zijn sporten vaak vergelijkbaar. Een van de tennissers uit het verleden die, ondanks een schrijnend gebrek aan talent, dankzij deze aspecten toch een top 10 speler werd was Brad Gilbert. Later schreef hij het boek Winning Ugly, waarin hij beschreef hoe je, dus, lelijk wint. De sleutel tot succes, volgens Gilbert, is to recognize, analyze, and capitalize. Daarom bij deze een keiharde tactische analyse en hoe Oranje vanavond van Australië wint...

Defensie

Brazilië won in 1994 eindelijk, na 24 jaar, weer een WK, maar niet de schoonheidsprijs

Iedereen die de eerste wedstrijd van Australië heeft gezien, weet dat zij zich beperken tot een tactiek: alle ballen op Tim Cahill. Dat is een kopsterke spits die normaal gesproken in de Engelse competitie speelt. De veteraan van 34 jaar scoorde ook een prachtige kopgoal tegen Chili. Als je tegenstander dus met één zo'n spits speelt, kun je op twee manieren proberen om dat gevaar in te dammen. Ten eerste om hemzelf zo weinig mogelijk aan de bal te laten komen. Oranje stelt dan ook twee man tegenover Cahill: Martins Indi en De Vrij. Beiden zijn een stukje langer dan Cahill en op zichzelf denk ik dat een ingespeeld duo (al jaren samen bij Feyenoord) die klus moet kunnen klaren. Toch blijft het gevaarlijk als je bedenkt dat je als aanvaller met een goede timing en een klein beetje slimmigheid toch duels kunt winnen. Daarom moet je je als Oranje zijnde ook op een tweede manier wapenen: zorg ervoor dat hij geen bruikbare ballen krijgt! Om daar een oplossing voor te vinden heb ik toch even de statistieken van de Fifa erbij gepakt. Wie waren er bij Australië verantwoordelijk voor de meeste voorzetten op Cahill? Dat blijken de rechtshalf, ene Leckie, en de centrale middenvelder, Bresciano, een andere veteraan van 34, te zijn. Nu zou ik die laatste met een gerust hart aan Nigel De Jong willen overdragen. Maar die Leckie, op rechts, is een hele snelle jongen. En bij Oranje staat Blind tegenover hem, en dat is dan weer niet de snelste. Blind deed het aanvallend heel goed, maar is hij snel genoeg om Leckie bij te houden? Als van Gaal 4-4-3 speelt is er geen centrale verdediger die hem rugdekking geeft, anders staat Cahill tegenover maar één verdediger. Dus dan zal De Jong een stapje naar links moeten doen, maar die hadden we net op Bresciano gezet. Dat betekent dan weer dat De Guzman een stapje naar links moet doen en komt de rechterkant open te liggen. Daryl Janmaat, de rechtsback van Oranje zal vanavond veel mogelijkheden krijgen om te laten zien wat hij kan, óók aanvallend.

Aanval
Als we daarmee het defensieve gedeelte afsluiten met de constatering dat de achterdeur dicht zit, moeten we alsnog scoren om de wedstrijd te winnen. Want het zou toch wel erg prettig zijn als er op de derde wedstrijd tegen Chili wat minder druk zit. Hoe te scoren tegen de stugge Aussies? Zoals we gisteren al zagen is beweging erg belangrijk. Dus al zou je met drie aanvallers spelen, is het belangrijk dat ze regelmatig van positie wisselen. Van Persie die zich eens laat zakken, om Robben ruimte te geven naar binnen te komen. Dan kan Janmaat vervolgens in de ruimte sprinten die Robben laat vallen. Enfin, 4-3-3 spelen is Hollandse school, maar al te statisch uit gevoerd doet me denken aan draken van wedstrijden in de poulefases van WKs in '90 en '94. Waarin coute que coute werd vastgehouden aan dat systeem, ondanks dat het wel eens betekende dat niet de beste spelers opgesteld stonden. Ik heb veel vertrouwen in Van Gaal en ik denk dan ook dat hij systeem combineert met een optimale benutting van individuele kwaliteiten.
Een laatste tip voor de aanvallers van Oranje: het viel me in de wedstrijd tegen Chili op dat de keeper van Australië, met z'n 22 jaar en acht caps erg onervaren, moeite heeft om zijn positie in de goal terug te vinden na een eerdere actie. Dus: ga altijd uit van een bal die terugkaatst, dan maken we veel kans op goals. Mijn voorspelling, overigens al ver voor het WK gegeven: 2-0.

Een laatste puntje over die rare Brad Gilbert. Er was een tegenstander van wie hij nooit won, omdat diegene technisch beter was, maar mentaal net zo'n echte vechtmachine: Ivan Lendl. Dat waren nou niet de meest fraaie potjes tennis, maar wat maakt dat uit? Als, en ik zeg als, we wereldkampioen worden, is er dan nog iemand die het gaat hebben over de wedstrijd tegen Australië? Een wedstrijd die gewoon gewonnen móet worden. Hoe dan ook: veel plezier allemaal!

deel 19: Aussies uit balans

We hebben eerder in het blog uitgebreid geschreven over de rol van underdog en wat dat met een team kan doen. Nu is Oranje natuurlijk geen underdog tegen Australië, zeker niet na de historische zege op Spanje. Sterker nog, misschien dat Australië die rol eerder toekomt. Tegelijkertijd heeft Oranje nog nooit weten te winnen van Australië. Alle reden dus om eens dieper in te zoomen op de Socceroos en de manier waarop het team de afgelopen jaren heeft gepresteerd.

... wel een mooi logo

Zoals in veel landen waar Engeland de kolonisator was, is ook in Australië het voetbal ergens in de 19de eeuw geïntroduceerd. Toch is de sport er nooit tot volle wasdom gekomen. Andere sporten zoals cricket, of Australian Football zijn veel populairder, en ook individuele sporten als tennis of zwemmen kennen down under een veel rijkere geschiedenis dan het voetbal. Het nationale elftal deed een keer mee in 1974 maar kwamen toen in drie wedstrijden niet tot scoren. Pas in 2006 lukte het weer om zich te kwalificeren, mede dankzij resultaattrainer Guus Hiddink. Overigens wel een hele knappe prestatie als je in de beslissingswedstrijden Uruguay verslaat én op het WK de volgende ronde weet te halen. Dat zegt veel over de instelling van deze socceroos: niet de meeste technische bagage, maar veel kracht en een gezonde sportinstelling.
De generatie van 2006 was ook een hele goede, voor Australische begrippen. Veel ervaring, goeie gasten die vaak in Engeland speelden en  in de Confederations Cup zelfs van landen als Frankrijk en Brazilië wonnen. Bekendere spelers waren Viduca, Vidmar, Kewell, Aloisi, en Schwarzer op het doel. Op die generatie heeft Australië echter te lang geleund. Nadat de kwalificatie voor Brazilië gelukt was werd de ploeg hard met de neus op de feiten gedrukt. Zowel Frankrijk als Brazilië speelden de ploeg aan alle kanten weg: beide wedstrijden eindigden op een eclatante 6-0. Resultaat was dan ook dat de coach weg moest, en een rigoureuze verjonging van de selectie noodzakelijk was.
In Brazilië spelen ze met drie ervaren jongens, maar ook met vier spelers die nog geen 10 caps achter hun naam hebben staan. Dat zag je dan ook in hun wedstrijd tegen Chili. In het begin werden ze overlopen, het tempo lag gewoon te hoog, binnen een kwartier stond het 2-0. Kortom, een wijze les voor Oranje: veel tempo, zorgen dat je veldbezetting voorin voldoende is om de verdediging uit elkaar te spelen. We hebben klasse genoeg om dan uiteindelijk de doelpunten te maken. Oranje moet er vooral voor zorgen dat de druk vanaf het begin wordt gegeven. Als Australië de tijd krijgt om aan het tempo te wennen, zal het alleen maar moeilijker worden om de muur te slechten.

Het aardige van de wedstrijd is dus eigenlijk dat het twee relatief onervaren teams zijn, maar die tegelijkertijd wel een andere visie hebben gehad wat betreft het moment waarop je een nieuwe generatie inpast. Bij Oranje heeft Van Gaal aan het begin van de kwalificatie een nieuwe groep geformeerd. Hij heeft tijd gehad en genomen om te kneden, te vormen, een nieuw team te bouwen. Ook de jonge spelers weten dan wat het is: internationale wedstrijden spelen, de druk van het presteren, het moeten winnen, maar ook wennen aan de coach en zijn ideeën. De andere manier is de Australische. Met de hakken over de sloot kwalificeren, dan erachter komen dat de oudjes toch echt niet meer goed genoeg zijn en op de WK aankomen met een ploeg die voor een groot deel niet weet wat er van ze verwacht wordt. Ze hebben dan ook geen van Gaal. De Australische coach Postecoglou heeft in Australië een paar clubprijzen gewonnen, maar voorlopig is zijn staat van dienst als bondscoach nogal magertjes: van de 6 wedstrijden won hij er welgeteld... 1.