Deel 21: 18 juni, Porto Alegre, of hoe een superduo het verschil maakt.

Lelijk winnen, is dat leuk? Gisteren bekeken we in dit blog hoe je het maximale uit de wedstrijd kunt halen door, zo nodig, estetisch lelijk, maar uiterst effectief te spelen. Ook in de aflevering daarvoor, over de (voetbal)cultuur in Porto Alegre, zagen we hoe de lokale clubs resultaatvoetbal spelen, met een aardig gevulde prijzenkast tot gevolg. In zekere zin geeft Oranje op het WK ook een staaltje van dit resultaatvoetbal weg, maar giet er een heerlijk eigenwijs sausje over. Voor zover het al lelijk was, is mijn antwoord op de eerdere vraag dan ook een volmondig ja.

Australië had gisteravond duidelijk een missie. De enige mogelijkheid voor de socceroos om de volgende ronde nog te kunnen halen was door Oranje te verslaan en dat bereik je niet door achterover te leunen en het initiatief aan je tegenstander te laten. Ze zetten Nederland dan ook onder flinke druk, waardoor de Oranje verdediging niet aan voetballen toe kwam en regelmatig een stapje te laat was. Het middenveld liep vooral fysiek te bikkelen, Sneijder kreeg geen mogelijkheid om de bal aan te nemen, laat staan om een van zijn befaamde passes te geven. Zonder bruikbare ballen in de diepte vonden onze aanvallers bovendien maar moeilijk ruimte om doelgerichte actie te maken.
Het leek dan ook alsof de Nederlandse spelers ongeconcentreerd aan de wedstrijd begonnen waren en zeker is dat veel duels om de bal werden verloren. Je kunt je echter ook afvragen of dit niet het gemiddelde niveau is van de spelers van het Nederlands elftal. Voor het WK was de zwakke verdediging de talk of the town, sterker nog: veel mensen voorzagen dat Oranje niet eens voorbij de poulefase zou komen. Dat een ongewoon spectaculaire tweede helft tegen Spanje dat anders deed voorkomen, neemt niet weg dat het elftal op veel posities ook niet meer dan gemiddeld is. En nu de tegenstanders alleen maar sterker zullen worden, moeten we er op voorbereid zijn dat er tegendoelpunten gaan vallen. Is dat erg?

Pelé leest de biografie van Garrincha. Met dit superduo verloor Brazilië nooit.

Niet als je zelf meer doelpunten maakt. En dan kijk je dus naar voren en stel je vast dat Van Persie en Robben als duo zo langzamerhand tot een zeldzame buitencategorie behoren. Zoals we in deel 8: Robben's Revanche al bespraken kunnen deze jongens zelf al zo'n minimaal drie kansen per wedstrijd creëren en zijn op dit moment top waar het gaat om scherpte voor het vijandelijke doel. De goals tegen Australië ook weer: Robben die vanaf de eigen helft, met de bal aan een touwtje met zich meeneemt en in de verre hoek scoort, vergelijkbaar met de vijfde tegen Spanje. Hij controleert de bal zo geweldig dat hij die, 5, 6, 7 keer licht toucherend, perfect klaar legt om raak te knallen. Van Persie liet gisteren zien dat hij voor het doel uiterst koel en vol zelfvertrouwen is, dodelijk in de afwerking. Dus, als zij elk per wedstrijd gemiddeld een keer scoren, en een derde door een andere speler wordt gemaakt (zoals tot nu toe De Vrij, Depay), is de kans alsnog groot dat de wedstrijd gewonnen wordt. Ondanks dat het verdedigend misschien geen top is. Is dat überhaupt lelijk winnen? Staat de Hollandse school gelijk aan dominant, aanvallend voetbal, of wil je als fan spektakel in combinatie met een goed resultaat? Hoewel de gekozen tactiek verdedigend lijkt op papier, kun je ook vaststellen dat in de twee wedstrijden van Oranje tot nu toe 11 goals zijn gevallen. Never a dull moment zou ik zeggen. Als het resultaat vervolgens is dat je na twee wedstrijden al geplaatst bent voor de achtste finales, hoor je deze blogger in elk geval niet klagen.
Nog een laatste gedachte over gisteravond. Van Persie, de aanvoerder, maakte af en toe een wel heel scherpe indruk en speelde op dat moment dan op het randje. Ik denk dat dat alleen maar goed is. Hij geeft het voorbeeld voor de jongere spelers over hoe scherp je een WK moet spelen. Bijkomend voordeel was zijn tweede gele kaart waardoor hij er tegen Chili niet bij is. Gezien zijn medische rapport het afgelopen jaar is het niet ongunstig dat hij een wedstrijd rust krijgt.

De komende dagen gaan we toewerken naar Chili, zoals we elke keer wedstrijd voor wedstrijd bekijken en zo min mogelijk verder kijken dan dat. Het viel me op dat poule A, van Brazilië, hun beslissende derde wedstrijden ná die van de poule B, van Nederland, speelt. Daardoor is het niet mogelijk om rekening te houden met welk resultaat tegen Chili je welke volgende wedstrijd oplevert. Dat Brazilië dat voordeel wel is gegeven nemen we voor nu maar even ter kennisgeving aan.

deel 17: toernooikoorts

Na de historische overwinning van Oranje op Spanje, en m'n ogenschijnlijk voorspellende blog die dat alles volstrekt logisch leek te maken, hebben verschillende mensen me gevraagd of ik niet door wilde gaan met dit blog. Zo van: maak er maar iets van in de trant van: 'Waarom Oranje wereldkampioen wordt', dan komt dat dus wel goed. Maar, zo werkt het niet. Als ik er voor de WK aan was begonnen, misschien, maar nu had ik het 'gevoel' bij de wedstrijd tegen Spanje. Op dit moment, net nu het toernooi nog zo halverwege de eerste speelronde zit, kunnen we nog maar heel weinig aan voorspellingen doen. Wel heb ik voldoende lol beleefd aan de eerste serie blogs, dat ik nog maar even door schrijf.

De aanloop naar een toernooi is een tijd van oplopende spanning. Dat begint na de toewijzing van een toernooi met een sluimerend gevoel, maakt een sprongetje wanneer je land zich definitief plaatst, en bouwt uit naar een alom aanwezig virus vanaf het moment dat de loting heeft plaatsgevonden. Toch, als de bal rolt zit je niet direct 'in' het toernooi. Dat is dan ook een vrij onbestemd gevoel, waarin je met veel plezier gaat zitten voor de meest oninteressante wedstrijden, waarin je de namen van de spelers kent, omdat je hun loopje, of typische balbehandeling herkent, de tactiek en patronen van de landen gaat herkennen. Nu dat nog niet het geval is, is het slim nog maar even geen voorspellingen te doen en even te recapituleren wat tot nu toe de opvallendste zaken zijn geweest

Als we het toch over opvallende momenten uit de eerste wedstrijden spreken, ontkomen we natuurlijk niet aan Van Persie. We hebben het vorige blog al genoeg gezegd over de wondergoal, de 1-0 tegn Spanje, maar tot nu toe gewoon het mooiste moment van het WK.
Het tweede opvallende optreden dit toernooi is voor mij de wedstrijd van Costa Rica. Mij volstrekt onbekende voetballers, op één na dan, die met veel beweging Uruguay oprollen, dat maakt indruk. Vooral de aanvaller Joel Campbell, linksback Junior Diaz en de keeper Navas maakten veel indruk. Terwijl we van te voren dachten dat ze in een poule met Uruguay, Engeland en Italië kansloos zouden zijn staan ze voorlopig bovenaan.
Er is al veel gezegd over het klimaat in de verschillende steden. Gisteravond was de eerste wedstrijd in de hoofdstad van het regenwoud, Manaus. Het was te merken dat beide teams moeite hadden met de hitte en de vochtigheid. Italië won, vooral dankzij hun regisseur Pirlo. De magiër op het middenveld wist het tempo van de wedstrijd zo naar zijn hand te zetten dat hij beslissend was en voortdurend juiste keuzes maakte om te versnellen dan wel te vertragen. Hij past perfect bij het klimaat: hij trok de hele wedstrijd welgeteld 5 sprintjes, met een maximale topsnelheid van 20 km/u. Zelfs z'n keeper was sneller.

Er is voorafgaand aan het WK zoveel gezegd over de Fifa en over de mogelijkheid dat zij het toernooi 'gekocht' zouden hebben, dat je er bijna in ging geloven die eerste wedstrijd. Dat de lokale favoriet, sterretje Neymar, een welbewuste vuistslag annex elleboog gaf aan zijn tegenstander en met slechts geel er vanaf kwam was al te opvallend. Dat hij daarna, na de 1-1, een onterechte penalty scoorde was dan ook wrang, zeker voor de Kroaten. De seleção zal nog flink moeten verbeteren als ze hun droom, de zesde titel winnen in eigen huis, willen waarmaken. Nu alle vergrootglazen gericht zijn op de thuisfavoriet zullen ze dat toch echt op eigen kracht moeten bewerkstelligen, anders krijgt Brazilië er alleen nog maar een trauma erbij.
Tot slot van deze eerste tussenevaluatie nog maar even positief puntje dat past bij het voorgaande. De Fifa en de Braziliaanse oplitici zijn in de aanloop zo onpopulair geworden dat ze, voor zover al aanwezig, niet in beeld komen tijdens de wedstrijden. Dan worden ze immers uitgefloten door het publiek, wat weer slecht is voor het imago van deez' of geen. Zo is het net alsof het WK gewoon weer helemaal van ons, de mensen, de fans en vooral de voetballers, zelf is.

deel 16: Oranje zet de standaard en wie had dat gedacht?

Toegegeven, het was een ingeving. Twee weken voor een belangrijke wedstrijd gaan roepen dat je zult winnen, en dat je een dagelijkse reden gaat bloggen over hoe dat dan wel niet tot stand gaat komen. Want je kunt iets wel ontzettend graag willen; dat wil natuurlijk nog niet zeggen dat het ook gebeurt, pure kansberekening daargelaten. Inspiratie om toch door te gaan haalde ik op dat moment uit het legendarische boek Mysterieuze krachten in de sport van Joris van den Bergh. Dit boek is oorspronkelijk uit 1941 en vertelt niet dat je moet geloven in kansen of cijfers, maar veel meer hoe je met een fysieke en mentale voorbereiding, concentratie en inzet de omstandigheden kunt creëren waardoor je kansen toenemen. Wie had gedacht dat we nu, twee weken na dat begin en de dag na de wedstrijd, moeten concluderen dat ik zelfs nog te bescheiden ben geweest?

De Spaanse spelers gaven elkaar obligaat wat high fives en aaiden even over elkaars bolletjes. De penalty was gegeven, de 1-0 binnen; zo werd het internationale voetbal de laatste jaren gespeeld. Nu was het alleen nog even een kwestie van uitspelen: de voetbalwereld was gekleurd in rode logica. Wel even een tegenvaller dat die 2-0 niet viel, maar wat gaf het. Die Nederlandse spits stond toch elke keer buitenspel en die Oranje-jongens achterin konden het tempo niet helemaal aan. Echt veel te vrezen hadden ze niet, dachten ze.

Het was een echie, die goal van Van Persie, zo uit de jongensboeken van de Hollandse School. De voorzet van Blind was bijna een kopie van die van Arnold Mühren, finale 1988, maar dan strakker, zoals dat in het moderne voetbal hoort. Maar ook zo'n heerlijke inswinger vanuit het middenveld. De kopbal van Van Persie, zo mooi getimed, zo beheerst, zo technisch; echt een ouderwetse Bep Bakhuys. Een techniek waarbij de speler naar voren duikend de bal in het doel kopt, inclusief buikschuiver. Die van Van Persie was dan weer hoger, sneller uitgevoerd dan die van Bep, of Ruud Geels, die dat ook kon. Het is wel het type doelpunt waarmee je laat zien dat je er 100% voor gaat. En dat vlak voor rust, een ideaal moment waarbij je de tegenstander genadeloos laat zien dat deze wedstrijd nog niet gespeeld is. En Spanje? Die wist niet wat het overkwam.

De buikschuiver hoort erbij: Bep Bakhuys in actie.

De tweede helft was wat mij betreft helemaal Robben's Revanche. De manier waarop hij de 2-1 maakte, de bal aan een touwtje, à la Bergkamp 1998. En ook weer na zo'n prachtige voorzet vanaf links van Blind. Of de 5-1, waarbij hij gouwe ouwe Ramos eruit sprintte met de bal aan de voet en señor, of moeten we zeggen senior, Casillas eruit kapte; alles was goed, klaar met 2010. Dit is 2014, dit is Oranje en wij zetten de toon voor dit WK. Dit is de standaard waarop de komende wereldkampioen minimaal moet spelen. Zo fit, zo’n focus. Zeker weten dat Felipão, coach van Brazilië, zich achter de oren heeft gekrabd, maar ook gewoon genoten heeft. Als dit het niveau is waarop het WK 2014 wordt bestreden, dan wordt het een prachtig toernooi.

Zullen we zeggen, tot de volgende blog?!