deel 17: toernooikoorts

Na de historische overwinning van Oranje op Spanje, en m'n ogenschijnlijk voorspellende blog die dat alles volstrekt logisch leek te maken, hebben verschillende mensen me gevraagd of ik niet door wilde gaan met dit blog. Zo van: maak er maar iets van in de trant van: 'Waarom Oranje wereldkampioen wordt', dan komt dat dus wel goed. Maar, zo werkt het niet. Als ik er voor de WK aan was begonnen, misschien, maar nu had ik het 'gevoel' bij de wedstrijd tegen Spanje. Op dit moment, net nu het toernooi nog zo halverwege de eerste speelronde zit, kunnen we nog maar heel weinig aan voorspellingen doen. Wel heb ik voldoende lol beleefd aan de eerste serie blogs, dat ik nog maar even door schrijf.

De aanloop naar een toernooi is een tijd van oplopende spanning. Dat begint na de toewijzing van een toernooi met een sluimerend gevoel, maakt een sprongetje wanneer je land zich definitief plaatst, en bouwt uit naar een alom aanwezig virus vanaf het moment dat de loting heeft plaatsgevonden. Toch, als de bal rolt zit je niet direct 'in' het toernooi. Dat is dan ook een vrij onbestemd gevoel, waarin je met veel plezier gaat zitten voor de meest oninteressante wedstrijden, waarin je de namen van de spelers kent, omdat je hun loopje, of typische balbehandeling herkent, de tactiek en patronen van de landen gaat herkennen. Nu dat nog niet het geval is, is het slim nog maar even geen voorspellingen te doen en even te recapituleren wat tot nu toe de opvallendste zaken zijn geweest

Als we het toch over opvallende momenten uit de eerste wedstrijden spreken, ontkomen we natuurlijk niet aan Van Persie. We hebben het vorige blog al genoeg gezegd over de wondergoal, de 1-0 tegn Spanje, maar tot nu toe gewoon het mooiste moment van het WK.
Het tweede opvallende optreden dit toernooi is voor mij de wedstrijd van Costa Rica. Mij volstrekt onbekende voetballers, op één na dan, die met veel beweging Uruguay oprollen, dat maakt indruk. Vooral de aanvaller Joel Campbell, linksback Junior Diaz en de keeper Navas maakten veel indruk. Terwijl we van te voren dachten dat ze in een poule met Uruguay, Engeland en Italië kansloos zouden zijn staan ze voorlopig bovenaan.
Er is al veel gezegd over het klimaat in de verschillende steden. Gisteravond was de eerste wedstrijd in de hoofdstad van het regenwoud, Manaus. Het was te merken dat beide teams moeite hadden met de hitte en de vochtigheid. Italië won, vooral dankzij hun regisseur Pirlo. De magiër op het middenveld wist het tempo van de wedstrijd zo naar zijn hand te zetten dat hij beslissend was en voortdurend juiste keuzes maakte om te versnellen dan wel te vertragen. Hij past perfect bij het klimaat: hij trok de hele wedstrijd welgeteld 5 sprintjes, met een maximale topsnelheid van 20 km/u. Zelfs z'n keeper was sneller.

Er is voorafgaand aan het WK zoveel gezegd over de Fifa en over de mogelijkheid dat zij het toernooi 'gekocht' zouden hebben, dat je er bijna in ging geloven die eerste wedstrijd. Dat de lokale favoriet, sterretje Neymar, een welbewuste vuistslag annex elleboog gaf aan zijn tegenstander en met slechts geel er vanaf kwam was al te opvallend. Dat hij daarna, na de 1-1, een onterechte penalty scoorde was dan ook wrang, zeker voor de Kroaten. De seleção zal nog flink moeten verbeteren als ze hun droom, de zesde titel winnen in eigen huis, willen waarmaken. Nu alle vergrootglazen gericht zijn op de thuisfavoriet zullen ze dat toch echt op eigen kracht moeten bewerkstelligen, anders krijgt Brazilië er alleen nog maar een trauma erbij.
Tot slot van deze eerste tussenevaluatie nog maar even positief puntje dat past bij het voorgaande. De Fifa en de Braziliaanse oplitici zijn in de aanloop zo onpopulair geworden dat ze, voor zover al aanwezig, niet in beeld komen tijdens de wedstrijden. Dan worden ze immers uitgefloten door het publiek, wat weer slecht is voor het imago van deez' of geen. Zo is het net alsof het WK gewoon weer helemaal van ons, de mensen, de fans en vooral de voetballers, zelf is.