deel 39: Hoe het WK in Amsterdam begon, en Argentinië in meerdere opzichten verloor.

Montevideo, Uruguay, is een van die namen uit de geschiedenis van het WK die mijn fantasie prikkelde (zie deel 30). Daar lag namelijk het Estadio Centenario, podium voor de allereerste WK-finale ooit. Toen ik er in 1999 was maakte het stadion op mij weinig indruk, vooral veel beton, evenmin als de wedstrijd die avond tussen twee grote teams uit de hoofdstad; ook bikkelhard. Toch is het historische grond, en staat dan ook symbool voor het voetbal van de pampa's, uitvinders van het resultaatvoetbal in optima forma.

Argentijnse keeper Bossio tijdens de Olympische Spelen '28

Toen Engeland, uitvinders en -blinkers in het voetbal, zo rond de jaren twintig van de vorige eeuw geen internationale toernooien speelde, grepen twee landen uit de Rio de la Plata regio de macht: Uruguay en Argentinië. In die jaren bestond er nog geen officieel WK. En hoewel het voetbal ook toen al een haat-liefde verhouding had met de Olympische Spelen, gold het winnen van dat toernooi wel als een de facto wereldkampioenschap. Tijdens de Olympische Spelen van 1928 in Amsterdam waren het Uruguay en Argentinië die het toernooi overheersten. Allereerst knikkerde heersend Olympisch kampioen Uruguay thuisploeg Nederland uit het toernooi, waarna beide landen met korfbaluitslagen (11-2, 6-3, tweemaal 6-1 in de halve finales, dat soort scores) de finale haalden. Uruguay won uiteindelijk, in twee wedstrijden, de titel.

In de marge van de Olympische Spelen dat jaar organiseerde Fifa een troosttoernooi voor de landen die inmiddels uit het Olympisch toernooi lagen, wat gewonnen werd door Nederland. Bovendien vergaderde Fifa over de mogelijkheid om een echt voetbal-WK te organiseren. Door hun Olympische overmacht, plus het feit dat het land 100 jaar onafhankelijkheid vierde, werd het eerste WK van 1930 aan Uruguay toegewezen. In het eigen Centenario Stadion zagen 90.000 uitzinnige mensen dat hun land weer een finale van Argentinië won en werd Uruguay de eerste wereldkampioen. Een deel van het stadion draagt tot op de dag van vandaag de naam van de stad waar het allemaal begon: de zuidelijke tribune heet Tribuna Ámsterdam.

Di Stefano: nooit op een WK

Die verloren finales hebben het imago van het Argentijnse voetbalelftal geen goed gedaan. Het droeg bij aan sociale en politieke onrust mede als gevolg van de beurskrach en crisis van 1929 en in september 1930 beleefde het land haar eerste coupe d'etat van de twintigste eeuw. Dit luidde een lange periode van politieke onrust en militaire inmenging in, die tot in de jaren tachtig zou duren. Qua voetbal bleven ze voor het kleine buurland Uruguay jarenlang losers, maar sowieso is de geschiedenis van Argentinië op het WK is er één van enkele ups, maar meer downs. Ofwel Argentinië deed weer 'ns niet mee, bijvoorbeeld vanwege onmin met Brazilië in 1950, ofwel werd er al snel in het toernooi verloren. Voor de meesten onder ons begint de geschiedenis van het Argentijnse voetbal dan ook pas in 1978, toen ze het WK organiseerden én wonnen door Oranje in de finale te verslaan. Nu moest Argentinië met minimaal vier doelpunten verschil winnen om tot de finale door te dringen. En hoewel Peru een beresterk elftal had won Argentinië met maar liefst 6-0, waardoor een ongeslagen Brazilië alsnog naar huis werd gestuurd. Later zijn vermoedens over omkoping wel bevestigd, maar nooit officieel bewezen. Ook rond finale speelden er allerlei zaken die met sportiviteit weinig te maken hebben. Simpel gesteld was het niet de bedoeling dat Oranje zou winnen en Argentinië haalde alles uit de kast om de Nederlandse spelers te intimideren. Als de beroemdste bal-op-de-paal er wél in gegaan was, zou Oranje het stadion waarschijnlijk niet levend hebben verlaten.
In 1986, met een ontketende Maradona, won Argentinië in Mexico haar tweede WK. Nu is er over dit WK en de manier waarop Argentinië vooral van Engeland won al het nodige gezegd en geschreven. De tweede titel maakte het land in ieder geval in een klap behoren tot de grote voetballanden, en sindsdien worden ze altijd wel gezien als een van de kanshebbers op het WK. Toch moeten we ook vaststellen dat de huidige halve finale plaats pas de eerste is sinds 1990. Het maakt van Argentinië een land dat al lang mee hobbelt, en als de kans zich op de een of andere manier voordoet, door roeien en ruiten gaat om het doel te behalen. Tot nu toe is elke keer een ingeving van Messi voldoende geweest voor winst tijdens dit WK, maar de vraag voor de komende dagen is of dat tegen Oranje ook nog voldoende is.

deel 27: toernooikoorts (3)

We zitten in de laatste fase van de poules en je merkt op je heen dat de toernooikoorts algeheel heeft toegeslagen. De spelers, de begeleiders, de fans; iedereen voelt dat dit het moment is, do or die, het verschil tussen een geslaagd of een mislukt WK. Voor sommigen geldt dat het overleven van de poule al een geweldig cadeau is, hoewel ze dat niet zo snel zullen toegeven. Voor het gros van de landen is het echter bittere noodzaak en het niet plaatsen mogelijk reden voor drastische maatregelen, zie bijvoorbeeld Cesare Prandelli, coach van de Italiaanse ploeg die na het verlies direct zijn ontslag indiende. Het WOVSW-blog doet even een pas op de plaats, blikt terug op de afgelopen dagen vol emotie en sportieve hoogte- en dieptepunten: tijd voor een top 5je!

Op de eerste plaats onze eigen raison d'etre, de bron waaruit dit blog ontstaan is, en die elke wedstrijd onze inspiratie weer voedt met haar daden: Oranje, en zijn overwinning in de poule. Negen punten, tien doelpunten voor, drie tegen, Spanje uitgeschakeld, en geplaatst in, naar wat lijkt, een gunstige speelhelft voor de finales: het is een fantastisch resultaat voor deze groep. En hoewel in Nederland er nog mensen zijn die zich beklagen over de spelstijl, is Oranje voor velen in het buitenland al een van de favorieten voor de titel. Maar goed, over Oranje praten we al voldoende, daarom maar even verder kijken.

In de vorige toernooikoorts (2) noemden we zijn entree op het WK nog een hoogtepunt, maar wat mij betreft is Luis Suarez na de wedstrijd tegen Italië nu de grootste loser van het toernooi. Het bijten van je tegenstander is zo laag en beestachtig, dat kun je niet rationeel bedenken te gaan doen. Dat moet dus wel een oerdrift zijn, een oncontroleerbare aandrang om vanuit pure frustratie je tanden in de nek of schouders van je tegenstander te zetten. Maar dit hoort niet, op geen enkele manier, in geen enkele sport thuis. Vraag is wel wat Fifa gaat doen, ook omdat het aan de aandacht van de scheidsrechter is ontsnapt. Ik verwacht een flinke schorsing, mede omdat hij vier jaar terug met een snoekduik hands maakte en daarmee Ghana van een plek in de halve finale afhield. Aangezien Fifa fair play predikt zullen ze een daad moeten stellen, daarom verwacht ik dat deze recidivist voor de rest van het toernooi wordt geschorst. Dat is één ding, het andere is dat hij zijn land ernstig benadeelt. Ik hoop dat hij ook door zijn landgenoten wordt 'geschorst', al lijkt de tendens op dit moment de andere kant op te slaan.

Afscheid van twee grootheden?

Met de uitschakeling van Italië neemt het internationale voetbal waarschijnlijk ook afscheid van twee nu al legendarische voetballers: keeper Buffon en middenvelder Pirlo. Zij hebben er in de afgelopen 15 jaar mede toe bij gedragen dat Italië van een defensieve counterploeg tot een leuke, aanvallend voetballende ploeg werd omgebouwd. Dat leverde enerzijds succes op (Wereldkampioen 2006, finale EK 2012), maar ook vreemde uitglijers zoals uitschakeling in de poulefase van het vorige WK én dus nu weer. Buffon, nog man of the match tegen Uruguay, is met 140 interlands recordhouder van Italië. Pirlo, bijnaam l'architetto vanwege zijn weergaloze stijl en talent om wedstrijden zijn wil en tempo op te leggen, speelde in totaal 109 interlands.

Vooraf hebben veel mensen ingezet op succes voor de Latijns Amerikaanse landen en dat lijkt helemaal uit te komen. Op zich hartstikke leuk, piekfijn en prima, en we zullen er de komende weken nog veel over schrijven. Nu toch even aandacht voor de afvallers, wat die zijn er natuurlijk ook. De Aziatische landen lijken, samen met Australië, allemaal uitgeschakeld te worden, terwijl we van, bijvoorbeeld, Japan veel verwacht hadden. Een ander sportief dieptepunt vond ik gisteravond Ivoorkust. Uitgeschakeld door een onterechte penalty, door het anti-voetbal van Griekenland. Omdat Ghana nog slechts een minimale kans heeft de achtste finale, is mijn hoop op Afrikaanse vertegenwoordiging daarom nu maar gevestigd op Nigeria die vanavond minimaal een punt nodig heeft tegen Argentinië om zeker te zijn voor plaatsing. En dan zijn er nog de woestijnvossen van Algerije. Ze moeten morgen Rusland van zich afhouden om door te gaan.

Ten slotte, hebben we in de vorige toernooikoorts aandacht geschonken aan de knipoog-kroaat, de speler van Kroatië die de verdenking van omkoping op zich laadde door na een verdacht grote nederlaag zijn tegenstander een dikke vette knipoog gaf en daarmee leek te zeggen: 'zoals afgesproken'. Na de wedstrijd van Kroatië tegen Mexico, waarbij de goede man overigens op de bank zat, ruilde hij shirtjes met een speler van Mexico en gaf daarbij toch echt wéér zo'n knipoog! Wat moeten we nu concluderen? Dat elke wedstrijd waar deze man meedoet verkocht is? Of dat hij gewoon elke menselijke interactie afsluit met een knipoog? Je hebt van die mensen... Aangezien ik van mening ben dat knipogen onschuldig is totdat het tegendeel bewezen is, hou ik er nu dan ook maar over op.

deel 22: toernooikoorts (2)

Zo, de tweede dag na een wedstrijd van Oranje is altijd even een dag om te herschikken. Je leeft ergens naar toe, probeert het van alle kanten te bekijken, alle relevante feitjes te noemen. Daarna is de wedstrijd zelf waarin je automatisch toch zit te kijken of alles wat je daarvoor dacht ook daadwerkelijk gebeurd. De day after is er één van reflectie. Niet dat je letterlijk al je voorspellende gaven zit te checken, maar globaal genomen zit je toch te kijken of het allemaal gelopen is zoals voorzien. Zo, en dan nu maar even een rustdagje, even recapituleren, voordat we naar de volgende wedstrijd toewerken. Top vijfje van de afgelopen dagen dan maar?

Persoonlijk vind ik toch de entree van Luis Suarez op het WK-toneel het hoogtepunt. Ja, je kunt heel veel over de bijtgrage spits van voorheen Groningen, Ajax, en nu Liverpool zeggen, maar wat was hij beslissend gisteravond. Daar waar Uruguay zonder de geblesseerde Suarez de eerste wedstrijd duf, stilstaand voetbal speelde, bracht hij dit keer juist beweging in de ploeg én scoorde hoogstpersoonlijk twee maal. Uruguay krijgt het nog lastig om zich voor de tweede ronde te plaatsen, deze dure buit tegen Engeland is in ieder geval binnen.

Een van de knappe saves van Ochoa.

Goede nummer twee is keeper Ochoa van Mexico. Tegen thuisfavoriet Brazilië hield hij de nul met een paar ongelooflijke reflexen. Daardoor kwam zijn ploeg steeds beter in de wedstrijd En toen ook de scheidsrechter de, zeker in het begin, harde wedstrijd lekker liet lopen ontspon zich een heerlijke, snelle pot. Waarmee maar weer eens bewezen is dat een 0-0 ook leuk kan zijn!

Nummer drie is voor mij de zege van de USA op Ghana. Amerika verloor de afgelopen twee WKs al van Ghana, sterker nog: ze werden direct uitgeschakeld in zowel 2006 als 2010! Maar dit keer vochten ze zich in de laatste minuten voorbij de Afrikaanse ploeg. Dat is knap en in een poule met Duitsland en Portugal ook noodzakelijk willen ze de mogelijkheid van plaatsing voor de volgende ronde open houden. Misschien wat onderbelicht, maar een erg knappe overwinning!
Allez les Belges. Daar waren ze weer, eindelijk geplaatst voor een groot toernooi. Dit keer met de nodige bravoure, wat je toch eerder bij Nederland verwacht, maar goed: de verwachtingen waren/zijn zeer hoog gespannen. Geheel in de lijn van dit blog, zet ik daar graag een ander plaatje tegen over. De topscorer van de ploeg is een verdediger, en tegelijkertijd de enige die ooit een toernooi meemaakte. De coach heeft als trainer op dit niveau hoegenaamd weinig gepresteerd, evenmin als zijn assistenten. Voor een goede WK prestatie is meer nodig dan een optelsom van talent. Maar goed, de eerste wedstrijd was o zo taai, maar werd wel gewonnen. Daarom thumbs up voor de Belgen!
Tenslotte een opmerkelijk moment na afloop van de wedstrijd Kameroen-Kroatië. Een kleine voorgeschiedenis: Ajax verloor vorig jaar op doelsaldo plaatsing voor de volgende ronde Champions League. Dubieus was de score van concurrent Lyon wel en er waren veel geruchten over omkoping van de tegenstander Zagreb uit Kroatië. Bij het zoveelste doelpunt knipoogde een Kroatische verdediger naar zijn tegenstander: het woord knipoog-kroaat was geboren. Deze woensdag, na de wedstrijd, liep Ajacied Enoh naar diezelfde kroaat toe, ruilde shirtje en... gaf een dikke, vette knipoog na. Krijg ik toch een raar gevoel bij de, overigens zeer terechte, 4-0 overwinning van Kroatië.