deel 16: Oranje zet de standaard en wie had dat gedacht?

Toegegeven, het was een ingeving. Twee weken voor een belangrijke wedstrijd gaan roepen dat je zult winnen, en dat je een dagelijkse reden gaat bloggen over hoe dat dan wel niet tot stand gaat komen. Want je kunt iets wel ontzettend graag willen; dat wil natuurlijk nog niet zeggen dat het ook gebeurt, pure kansberekening daargelaten. Inspiratie om toch door te gaan haalde ik op dat moment uit het legendarische boek Mysterieuze krachten in de sport van Joris van den Bergh. Dit boek is oorspronkelijk uit 1941 en vertelt niet dat je moet geloven in kansen of cijfers, maar veel meer hoe je met een fysieke en mentale voorbereiding, concentratie en inzet de omstandigheden kunt creëren waardoor je kansen toenemen. Wie had gedacht dat we nu, twee weken na dat begin en de dag na de wedstrijd, moeten concluderen dat ik zelfs nog te bescheiden ben geweest?

De Spaanse spelers gaven elkaar obligaat wat high fives en aaiden even over elkaars bolletjes. De penalty was gegeven, de 1-0 binnen; zo werd het internationale voetbal de laatste jaren gespeeld. Nu was het alleen nog even een kwestie van uitspelen: de voetbalwereld was gekleurd in rode logica. Wel even een tegenvaller dat die 2-0 niet viel, maar wat gaf het. Die Nederlandse spits stond toch elke keer buitenspel en die Oranje-jongens achterin konden het tempo niet helemaal aan. Echt veel te vrezen hadden ze niet, dachten ze.

Het was een echie, die goal van Van Persie, zo uit de jongensboeken van de Hollandse School. De voorzet van Blind was bijna een kopie van die van Arnold Mühren, finale 1988, maar dan strakker, zoals dat in het moderne voetbal hoort. Maar ook zo'n heerlijke inswinger vanuit het middenveld. De kopbal van Van Persie, zo mooi getimed, zo beheerst, zo technisch; echt een ouderwetse Bep Bakhuys. Een techniek waarbij de speler naar voren duikend de bal in het doel kopt, inclusief buikschuiver. Die van Van Persie was dan weer hoger, sneller uitgevoerd dan die van Bep, of Ruud Geels, die dat ook kon. Het is wel het type doelpunt waarmee je laat zien dat je er 100% voor gaat. En dat vlak voor rust, een ideaal moment waarbij je de tegenstander genadeloos laat zien dat deze wedstrijd nog niet gespeeld is. En Spanje? Die wist niet wat het overkwam.

De buikschuiver hoort erbij: Bep Bakhuys in actie.

De tweede helft was wat mij betreft helemaal Robben's Revanche. De manier waarop hij de 2-1 maakte, de bal aan een touwtje, à la Bergkamp 1998. En ook weer na zo'n prachtige voorzet vanaf links van Blind. Of de 5-1, waarbij hij gouwe ouwe Ramos eruit sprintte met de bal aan de voet en señor, of moeten we zeggen senior, Casillas eruit kapte; alles was goed, klaar met 2010. Dit is 2014, dit is Oranje en wij zetten de toon voor dit WK. Dit is de standaard waarop de komende wereldkampioen minimaal moet spelen. Zo fit, zo’n focus. Zeker weten dat Felipão, coach van Brazilië, zich achter de oren heeft gekrabd, maar ook gewoon genoten heeft. Als dit het niveau is waarop het WK 2014 wordt bestreden, dan wordt het een prachtig toernooi.

Zullen we zeggen, tot de volgende blog?!