deel 38: Penalty-killer beslist voetbal-thriller

De Costa Ricanen hadden er vier gele kaarten voor nodig om Arjen Robben nog een beetje in toom te houden. Alles wat de linkervoet van de Groninger deed gisteravond was goed, tot  ronduit geniaal. Toch duurde het tot aan penalty's voordat de meer dan verdiende overwinning binnen was, met dank aan Tim Krul en vier superieur geschoten 11-meters. Het was dan ook wel een totaal andere wedstrijd van Oranje dan de andere tot nu toe.

Robben-Krul: men of the match

Waar van te voren nog de verwachting heerste dat Costa Rica een vergelijkbare tactiek zou hanteren als Chili, of Mexico, bleken ze slimmer dan dat. Zeker na hun afmattende partij tegen de Grieken in de achtste finale, hadden ze duidelijk geen zin om aan te vallen en op die manier ruimte te geven aan de Oranje aanvallers. Je zou bijna kunnen denken dat ze hun tactiek dit keer hadden afgekeken van Oranje, maar dat zou iets te veel eer zijn voor hun aanvallers, die duidelijk niet konden tippen aan de Nederlandse. Toch gaf de door Nederland gehanteerde tactiek ook ruimte aan de 'tico's' om zich te concentreren op de verdediging. Van Gaal had ervoor gekozen om Depay, en later Lens, linkerspits te zetten, waardoor Nederland veel meer op de helft van de tegenstander kwam te voetballen, en Costa Rica wel 'moest' verdedigen. Oranje hield drie verdedigers achterin, zodat backs Blind en Kuyt zich ook aanvallend konden onderscheiden, en Sneijder en Wijnaldum als enige, echte, middenvelders voor de verbindingen tussen die twee linies moesten zorgen.
Het plan verliep aardig, maar ook niet meer dan dat. Depay kwam niet langs zijn verdediger en
Sneijder wisselde wel erg veel 3-meter passjes uit met Martins Indi, waardoor er over links te weinig kwam. Op rechts, met Kuyt en voor zich Robben kwam veel meer gevaar, waarbij Wijnaldum aan de binnenkant aan landjepik deed: hij verdedigde een stuk veld van zo'n 50 m2 waardoor er niets door kwam. In de tweede helft viel Costa Rica überhaupt niet meer aan en kon Oranje zich beperken tot aanvallen. Naar mijn mening gebeurde dat te opzichtig. Robben bleef op rechts wel continue zijn 3 mandekkers opzoeken, op links bleef het behelpen. Toch kwamen de kansen. Zo op een bierviltje kom ik tot een kans of tien, maar dan ook echt 100% kansen. Het ontbrak aan scherpte voor het doel om die kansen te verzilveren, waarbij dat de afgelopen wedstrijden juist zo goed gedaan werd: minder kansen, meer doelpunten. Het kwam op keeper Cillessen aan om in de 118de minuut een grote kans voor Costa Rica te redden, waarna penalty's alsnog de overwinning konden brengen.
Nu hebben we in de bespreking (zie deel 36) vooraf geconstateerd dat Costa Rica tegen Griekenland een vlekkeloze penaltyreeks neerzette, en dat scenario kon zich dit keer herhalen. Een gouden keeperswissel, voor zover ik weet nog nooit toegepast in het topvoetbal, zeker op WKs, was de druppel voor Costa Rica: ze wisten niet meer hoe nogmaals het penalty-kunstje uit te voeren. Ik moest wel even denken aan de quote van Gaal, in de Volkskrant van zaterdagochtend: 'alles is al uitgevonden, er is niets nieuws meer onder de zon'. Behalve de keeper-ausputzer van Duitsland (zie deel 34) is het wisselen van keeper voor de penaltyreeks toch ook echt een noviteit. Dat deze ook nog eens zo prachtig uitpakt is het geluk van de coach. En toch ook de professionaliteit van de spelers. Juist diegenen die al meerdere eindtoernooien hebben gespeeld namen hun verantwoordelijkheid: Van Persie, Robben, Sneijder en Kuyt. Waarschijnlijk stond Huntelaar klaar om de laatste te nemen, maar dat hoefde al niet meer; de halve finale is binnen, en dat is een schitterend resultaat.

De laatst overgebleven landen zijn nu bekend. Deze vier landen gaan tot aan volgend weekend uitmaken wie er wereldkampioen wordt en wie troostprijzen krijgen: Brazilië-Duitsland, en Argentinië-Nederland. Prachtige, klassieke affiches, een uitkomst die de tweestrijd tussen Latijns Amerika en Noord-West Europa om de mondiale hegemonie nog maar eens aangeeft en mooi in evenwicht houdt. Komende dagen leven we toe naar de vijfde(!) WK-ontmoeting tussen Oranje en Argentinië, en die andere halve finale, reprise van de finale van 2002. We doen (weer) mee tot in het slotweekend van het toernooi, en dat is een geweldig gevoel. Op naar de finale, dat kan toch niet meer mis?!