Deel 8: Robben's Revanche

Je kunt over voetbal filosoferen wat je wilt, maar eigenlijk is het heel simpel: wie de meeste doelpunten maakt, wint de wedstrijd. Dus als je een topper in je team hebt als Robben, die altijd goed is voor minimaal 3 kansen per wedstrijd, dan maak je veel kans om de wedstrijd te winnen. Nu is Robben's verhaal wat dat betreft wel apart. Hij dreigde toch een beetje een loser te worden, maar heeft zich grandioos herpakt.

Elke speler uit de finale van 2010 zal er zo z'n eigen herinneringen aan hebben. Heijtinga het moment dat hij uit het veld wordt gestuurd, Edson Braafheid die zich afvroeg hoe hij daar nou weer terecht kwam, Van de Vaart die invalt, z'n man uit het oog verliest en diezelfde speler de winnende goal ziet maken... maar Robben zal 's nachts nog wel eens wakker zijn geschrokken van het moment dat hij de bal krijgt en alleen op de keeper afgaat. De afloop van de actie weten we, laten we het maar de teen van Casillas noemen; na de paal van Rensenbrink een net-niet moment in de geschiedenis van Oranje. Dat is wel vaker het geval geweest voor Robben. Z'n talenten waren algemeen erkend, maar in de perioden bij Chelsea en Real Madrid waren blessures en vermeende schwalbes er de oorzaak van dat hij nooit helemaal voor vol werd aangezien. Het leek soms wel alsof de successen van die clubs, vooral Chelsea, een beetje langs Robben heen werden gevierd. De afgelopen jaren lijkt het echter wel alsof Robben een gedaanteverwisseling heeft ondergaan. Zowel fysiek, as mentaal.

Het was ooit zo'n iel mannetje, zoals hij bij FC Groningen debuteerde, 16 was hij pas. Mager, dunne beentjes, geen wonder dat hij in het topvoetbal met regelmaat geblesseerd was. Nu is hij nog steeds afgetraind, maar heeft hij onder begeleiding van Bayern's medische en technische staf heel veel werk geleverd om fysiek sterker te worden. Dit seizoen heeft hij dan ook iets van 45 wedstrijden gespeeld en 22 doelpunten gemaakt, maar hij oogt nog steeds zo fris als een hoentje. Maar nog belangrijker is zijn mentale staat. Die gemiste kans in de finale van het WK, de gemiste penalty in de finale van de Champions League tegen Chelsea, dat zijn momenten die tellen. Ik vermoed dat Arjen wel even een paar sessies sportpsychologie heeft genomen. Zo vind ik het heel opvallend hoe ontzettend positief en bijna kinderlijk blij hij is, ook als het resultaat eens een keer tegenvalt. Hij lacht zijn tanden bloot en zegt dat er dan maar harder getraind moet worden, en straalt daarbij uit alsof hij graag nu direct naar het trainingsveld zou rennen.

Zoals gezegd heeft Robben de afgelopen jaren in de twee grootste finales opgelegde kansen gemist, en de finales verloren. Niet alleen heeft hij zich daar fantastisch van hersteld, hij is ook bezig om die geesten uit het verleden te verjagen door sportieve revanche te nemen. In de finale van de Champions League 2012-2013 scoorde hij in de laatste minuut de beslissende, en prachtige goal. Nu staat alleen nog díe finale, met díe kans tegen Spanje uit 2010 open om te vereffenen. Robben, dit is je kans jongen, creëer die kans zoals alleen jij dat kan met de bal aan een touwtje aan je linkervoet. Krul 'm om Casillas heen in de bovenhoek. Maak de goal, beslis de wedstrijd. Je maakt op je zesde (!) eindtoernooi kans om een legende te worden. Niet alleen qua sportieve prestatie voor je team, maar ook mentaal kun je laten zien dat je tot de allergrootsten behoord.