deel 36: Costa Rica: peace of mind!?

Costa Rica wordt wel het Zwitserland van Midden-Amerika genoemd. De reden daarvoor is dat het bergachtige land een baken van rust is tussen buurlanden die regelmatig getroffen worden door coupe d'etats, dictaturen afwisselen met perioden van schijndemocratie, en veel, heel veel geweld tegen inheemse stammen, en geweld als gevolg van drugsoorlogen. Costa Rica leeft met haar prachtige natuur in relatieve rust, onder andere omdat ze, als een van de weinige landen ter wereld, geen leger heeft. Wat zien daarvan terug in het huidige Costa Ricaanse elftal?

De Latijns-Amerikaanse landen waar tegen Nederland tot nu toe speelde, Chili en Mexico, hebben we eerder gekarakteriseerd als kleine, hardlopende, veel bewegende ploegen. De karakteristieke, Latijns-Amerikaanse, over-mijn-lijk mentaliteit ontbrak weliswaar, maar het fysieke spel werd niet uit de weg gegaan. Wat mij tot nu toe aan Costa Rica is opgevallen is dat het van die frisse, bijna lieve jongens zijn. Alsof ze op verkennerskamp zijn, ontzettend enthousiast dat ze met de grote jongens mee mogen doen en dan verrassend zomaar aan het winnen slaan. Zeker weten dat hun tentgenoten Uruguay, Engeland en Italië dachten dat van hen slechts één zou afvallen; Costa Rica werd niet serieus genomen.
In de eerste toernooikoorts van dit blog (link) hebben voor het eerst vol bewondering gesproken over de Costaricaanse ploeg en hoe zij met veel beweging Uruguay pijn deden. Aan die overwinning was niets gestolen. Uruguay dacht dat ze na de 1-0 de drie punten binnen hadden, maar het talent Campbell mocht vrij aannemen en inschieten, waarna een invaller, Ureña, een doelpunt maakte die hij op dit podium niet nog een keer maakt. In de tweede wedstrijd verzuimde Balotelli twee keer om Italië op voorsprong te zetten en besliste Bryan Ruiz de wedstrijd in het voordeel van Costa Rica door een schitterende voorzet van Junior Diaz vanaf links in te koppen. De laatste wedstrijd in de groepsfase tegen Engeland was weinig verheffend met Costa Rica al geplaatst, en Engeland al uitgeschakeld: 0-0.
De achtste finale is een interessante om op in te zoomen, omdat het karakter van die wedstrijd totaal anders was. Bryan Ruiz raakte de bal zoals alleen hij het kan (en in de eredivisie vaak deed: lelijk, maar toch mooi en zeker beslissend) en zette zijn ploeg nog wel op voorsprong. Maar na 67 minuten kwamen de 'Tico's' met tien man te staan en lieten vervolgens zien dat ze wel degelijk kunnen vechten als het moet. Griekenland werd, ondanks een groot veldoverwicht en vele doelkansen, tot in de blessuretijd van scoren afgehouden, waarna een zeldzaam foutje van keeper Navas alsnog de Griekse gelijkmaker mogelijk maakte. Met kunst- en vliegwerk werd daarna de verlenging overleefd. Zelden heb ik een ploeg, op het eind van zijn krachten, zo'n geweldig overtuigende penaltyserie zien nemen als Costa Rica die avond. Dat mag echt een voorbeeld zijn voor andere ploegen.

Kortom, Costa Rica lijkt een ontwapenend groepje verkenners. Oké, ze hebben een harde middenvelder in de persoon van Yeltsin (what's in the name) Tejeda, en tegen Griekenland hebben ze laten zien dat ze weldegelijk kunnen vechten. Maar, kunnen ze dat nog een keer, met die loodzware match nog in de benen? Morgen zoomen we wat meer in op de tactiek van Costa Rica, maar natuurlijk vooral wat Oranje ertegenover gaat stellen. Voorlopig heb ik er een goed gevoel bij, maar het zou niet slim zijn om er al te makkelijk over te doen. Dus, niet al aan halve finales denken, maar een tactische analyse maken, op en top geconcentreerd toeleven naar wat ook voor de grote meerderheid in Oranje een noviteit is: de kwartfinale op het grootste podium ter wereld. Ik heb er zin in, we gaan er wat van maken!