deel 24: tactiek tegen het Chileense loopgevaar

Voorafgaand aan het WK werd er in Nederland bedenkelijk gekeken naar de loting van Oranje. Als de openingswedstrijd tegen Spanje verloren zou gaan, dan speel je een moetje tegen taaie Australiërs om de hoop levend te houden, en dan de laatste wedstrijd waar plaatsing voor de volgende ronde op het spel staat. Chili, frisse, snelle ploeg is dan natuurlijk geen ideale tegenstander. Hoe anders kan het lopen; beide ploegen zijn al lang en breed in de achtste finales! Als je in een toernooi zit zou het goed zijn als je de scherpte van eerdere wedstrijden meeneemt, maar dit keer lijkt het vooral een perfect affiche voor een leuke pot tegen een leuke ploeg waarbij je gedwongen bent om op twee belangrijke posities wijzigingen in de ploeg door te voeren.

Veel, zo niet alles wat we tot nu toe in dit blog hebben gezegd over het Spaanse elftal, geldt niet voor Chili. De spelers van Chili zijn bijna allemaal keurig tussen de 25 en 30, hebben 30-plus interlands achter hun naam staan. Geen belachelijk lang seizoen, en de ploeg leidt al helemaal niet aan misplaatste onderschatting van tegenstanders. Ze hebben trouwens wel een angstgegner, maar daarover morgen meer. Chili is gewoon een lekker voetballende ploeg zonder vedette die zichzelf o zo belangrijk vindt. De centrale as waarop La Roja is gebouwd zijn de twee dravers centraal op het middenveld: Diaz en Aranguiz. Zij zijn allebei in staat om meer dan 12 kilometer te lopen in een wedstrijd (iets dat we op het WK zelden zien) en zijn verantwoordelijk voor de aanvoer van de buitenspelers van Chili. Tot nu toe zijn de doelpunten van Chili uit uitgespeelde combinaties gevallen, die opvallend vaak vanaf hun rechterkant komen. Daar staat dan ook een van de weinige Chilenen die bij een grote Europese club speelt, Alexis Sanchez. Van de andere grote naam, Vidal, is het maar helemaal de vraag of hij speelt in verband met een blessure. Dat geldt overigens ook voor de eerder genoemde hardloper Aranguiz.

Vraag is dan wat Oranje tegenover dit Chileense loopgeweld kan zetten. Wat betreft die twee middenvelders zie ik dat met De Jong en De Guzman met vertrouwen tegemoet. Tegen Australië hebben we van te voren het gevaar over onze linkerkant gezien, waar hun snelste middenvelder de aanvoer richting kopsterke spits verzorgde. Prompt bleek hun eerste goal precies zo tot stand te komen. Daarom ook dit keer aandacht voor Blind, die dit keer niet kan rekenen op de back-up van de geblesseerde Martins Indi, links in het centrum van de verdediging. Er is geopperd dat hij vervangen kan worden door Veltman, maar die is wel rechtsbenig en niet gewend op die plek. Best kans dat Van Gaal daarom voor Kongolo kiest. Zo mogelijk nog minder ervaren dan Veltman, met slechts 26

Veel zal weer afhangen of Blind het gevaar over links beteugelt

wedstrijden in het eerste van Feyenoord, maar als Van Gaal hem meeneemt naar Brazilië zegt hij daarmee feitelijk dat hij goed genoeg moet zijn voor dit niveau. Met de constatering dat Chili's snelste en beste man over onze linkerkant aanvalt, zie ik dit toch wel als zwakke plek bij Oranje.
Aanvallend zullen we het dit keer moeten doen zonder Van Persie. Dat is jammer, sowieso, we missen een stuk scherpte voor de goal. Ik verwacht dat Van Gaal kiest voor Lens in zijn plaats en Depay achter de hand houdt voor eventueel noodzakelijke invalbeurten.

Over de kwalificaties voor dit WK gesproken, het is leuk om te zien dat beide ploegen daarin tot de meest scorende behoren. Daarbij komt dat Chili ook weer de meeste doelpunten tegen kreeg in de Zuid Amerika poule, vooral in uitwedstrijden. In de vier wedstrijden van Oranje en Chili op dit WK zijn al 17 goals gevallen, dus zou je op basis hiervan misschien verwachten dat er ook nu weer veel doelpunten zullen vallen. Rekening houdend met de fase van het toernooi en het feit dat beide ploegen al geplaatst zijn voor de achtste finales, verwacht ik echter geen monsterscore, eerder een everybody happy gelijkspelletje.

Deel 11: Maar wij hebben Van Gaal!

We hebben het de afgelopen dagen volop gehad over de Spaanse bondscoach Del Bosque. Aimabele snor, die te veel blijft hangen in z'n oude selectie. Tot nu toe hebben het nog niet gehad over de coach van Oranje, Louis van Gaal, en dat wordt nu wel tijd; de ideale man om binnen een selectie verjonging door te voeren, en met zo'n jonge groep optimaal te presteren.

De eerste keer dat ik mij Van Gaal herinner was toen hij als een beetje norse middenvelder voor Sparta speelde. Geen briljante voetballer, maar wel een met veel overwicht en leiderschap. Toen hij later, in 1991, hoofdtrainer werd bij Ajax liet hij zien tot waartoe hij  in staat was. Met een mix van enkele zeer ervaren spelers, Blind en Rijkaard, een aantal mid-twintigers, bijvoorbeeld de broertjes de Boer en Litmanen, en twee of drie supergetalenteerde tieners (Seedorf en Kluivert), won hij niet alleen een hele trits landskampioenschappen, maar uiteindelijk ook de Champions League. Dat was toeval, noch geluk... Later presteerde hij vergelijkbaar met Barcelona én uiteindelijk Bayern München. Dat wil zeggen dat een tweede Champions League niet lukte, maar waar Van Gaal wel in uitblonk was om oog te hebben voor talent en niet te schromen om tieners op plek van geroutineerde spelers neer te zetten. Bij Barcelona debuteerden spelers als Puyol. Iniesta en Xavi onder zijn bewind. Later bij Bayern wederom: Muller, Badstuber, Alaba. Het is duidelijk wat voorwaarden zijn voor Van Gaal om het beste te presteren. Een groep jonge talenten, met enkele 'veteranen' die hem tóch volgen, de tijd krijgen om te kneden, een team bouwen met harde hand en toch de spelers met veel vertrouwen het veld in sturen.
Komen we dus als vanzelf bij Oranje. De eerste periode van Van Gaal mislukte; het team was op het einde van een cyclus en was nauwelijks veranderd sinds de halve finale van het WK van 1998. Een hele goede groep spelers, maar niet meer kneedbaar zoals Van Gaal dat graag heeft. Nu, in zijn tweede periode, hebben tot nu toe 40 spelers hun debuut gemaakt in Oranje! In de basis zo meteen zullen 6 spelers staan, zo is de verwachting, die onder Van Gaal hun debuut maakten. Misschien heeft Van Gaal volgens zichzelf onvoldoende tijd gehad om het team helemaal naar zijn hand te kunnen zetten. Maar mijn inschatting is dat hij juist in de tijd tussen de competitie en het begin van het WK zo goed heeft kunnen gebruiken dat het team er straks klaar voor is. Dus is onze bondscoach op zijn sterkst, vergelijk het met zijn periode bij de diverse clubs. Waar hij ook kwam, hij werd landskampioen. Als er iemand in staat is om een groep jonge honden tot één team te smeden, met enkele grote, meer ervaren spelers die écht een verschil maken, dan is het wel Louis van Gaal. En zo wint Oranje van Spanje!