deel 31: Ren-je-rot, of laat ze maar rennen

Het viel me een beetje tegen, de website van De Volkskrant vanmorgen; haalden ze toch weer Speedy Gonzalez erbij. Ik bedoel, als zij Van Gaal afbeelden als, ik zal maar zeggen, Hansje Brinker met z'n vinger in de dijk, krabben wij toch ook wel even op het hoofd?! Maar goed, zoals we in deze tactische bespreking zullen zien, zijn de Mexicanen wel echte dravers. Een vergelijking met de mysterieuze ultra-langeafstand-lopers van het Tarahumara volk ligt meer voor de hand.

In de eerste achtste finales van gisteren, vooral die met Brazilië, hebben we gezien hoe je je tactiek níet moet aanpakken. Zo'n lang speelveld gedurende de eerste helft, zonder rust, zonder lang balbezit: de twee teams hadden zich eigenlijk al kapot gelopen voordat de tweede helft nog moest beginnen. Resultaat was dat er weinig uitgespeelde kansen meer te zien waren. In de vochtige warmte van Fortaleza zal straks, wanneer Oranje aftrapt tegen Mexico, temporiseren centraal staan in het al dan niet succesvol zijn tegen de Mexicanen. Geduldig afstoppen, ruimtes klein houden, niet meegaan in het blind aanvallen. Dan: snelle uitvallen, de verdediging ontrafelen, een goal meer maken dan de tegenstander.

In het blog van gisteren (link) zagen we al dat Mexico in bepaalde opzichten wel op Chili, de vorige tegenstander van Oranje, lijkt. Ook qua voetbal zijn er overeenkomsten. Beide teams zijn, relatief, klein. Toch heeft Mexico een paar langere jongens erbij, en die staan vooral centraal achterin. Sowieso staan daar aanvoerder en veteraan Marquez, en de 1,91 meter lange en ook ervaren Rodriguez. Zij worden vergezeld door Moreno, goede verdediger met jarenlange ervaring in Nederland, onder andere kampioen met Van Gaal bij AZ. Mexico staat achterin dan ook in een vergelijkbare opstelling als Nederland. Dus, met vijf verdedigers, drie centraal en twee opkomende spelers als back. Maar aangezien hun enige vaste verdedigende middenvelder en kilometervreter Vasquez geschorst is, liggen daar kansen voor Oranje. Onze twee sterren Robben-Van Persie staan tegenover drie verdedigers die niet de snelsten zijn. Als Sneijder over de vervanger van Vasquez heen kan komen en een 'lopende' pass richting onze spitsen kan leveren is dat een ideaal scenario om kansen te creëren.
Mexico speelt normaal gesproken met vier aanvallers, jongens die ook een groot loopvermogen hebben. Ik begrijp de neiging om dan over de legendarische Mexicaanse muis Speedy G. aan te halen, maar zoals eerder gezegd vind ik dat een beetje flauw. Misschien is de vergelijking met het legendarische indianenvolk de Tarahumara beter op z'n plaats. Deze ultrarunners, een van de armste bevolkingsgroepen van het land, zijn in staat om 200 kilometer aan een stuk door te lopen, met weinig eten en drinken. De nummer 6 Herrera is ongetwijfeld een afstammeling van de Tarahumara. De goede man zal ook vanavond rond de 11 km zitten, wat extreem veel is bij zulke de hoge temperaturen. Naast deze veelloper staan er nog drie beweeglijke aanvallers in de Mexicaanse ploeg. Dus, veel werk aan de winkel voor onze achterhoede. Op de bal blijven verdedigen, continue de aanval en de loopacties van de Mexicanen frustreren. Niet achter ze aan gaan rennen, maar met vereende krachten de ruimtes afstoppen zodat ze zich klemlopen. Net als tegen Chili moet Nederland dus het geduld opbrengen om de Mexicanen te laten komen en zich stuklopen op de Hollandse verdedigingslinies. In de tweede helft moeten we dan gebruik maken van de ruimte die zal ontstaan. Indien de Mexicanen wel een goal weten te maken en Oranje achterstaat, moet Oranje de energie overhebben om de laatste 15 à 20 minuten op een aanvallender systeem over te stappen en veel op pressie spelen.
Zoals we tot nu toe hebben gezien is Oranje in staat om minimaal 2 keer te scoren. Dan moeten we nog maar zien of Mexico dat drie keer kan. Het wordt een taaie, lastige pot, maar met 90 minuten scherpte moeten de Mexicanen te pakken zijn. Veel plezier allemaal!

deel 30: Mexico, voetballen op de vulkaan

Er wordt mij regelmatig gevraagd waar mijn liefde en interesse voor Latijns Amerika vandaan komt. Het zal alles te maken hebben met mijn eerste kennismaking met het WK voetbal. Ik zal een jaar of acht zijn geweest toen ik een stripboek in handen kreeg dat de geschiedenis van het WK vertelde. Op de een of andere manier spraken de namen, de plaatjes van dat continent mij geweldig aan. Buenos Aires, Montevideo, Rio de Janeiro; namen waar een melodie en een avontuur uit sprak dat mij tot dan toe onbekend was. Inmiddels ken ik de landen, de steden en de stadions waar die geschiedenis werd geschreven. Voor mijn gevoel is het WK nu in Brazilië waar het hoort, bijna als een thuiskomst.

Op het moment dat duidelijk werd dat Oranje tegen Mexico zou gaan strijden om een plaats in de kwartfinale, drong de vergelijking met Chili zich op. Beide landen hebben in het verleden het WK georganiseerd, Mexico zelfs twee keer: in 1970 en 1986, en beide leverden op eigen bodem ook hun beste prestatie. Mexico wist twee keer de kwart finale te halen, wat natuurlijk wel een beetje mager is voor zo'n traditioneel voetballand. Ze wonnen verschillende keren het continentale kampioenschap van Midden en Noord Amerika én de Confederations Cup van 1999 door in de finale Brazilië te verslaan. Mexico haalde ook nog eens twee keer de finale van de Copa America, waar ze op uitnodiging meededen.
Maar, evenmin als Chili, heeft Mexico hoge ogen gegooid op WKs. Op het WK heeft Mexico sinds de jaren tachtig altijd wel het gogme gehad om de groepsfase te overleven, maar komen ze daarna te kort om de kwartfinale te bereiken. Misschien is hun pech wel dat ze vaak tweede worden in de groep, waardoor ze daarna zware tegenstanders tegenkomen. De laatste twee WKs was dat Argentinië, nu dus Oranje, of erger: in eigen land van Duitsland verliezen na penalty's (1986).

Een andere curieuze overeenkomst met Chili komt boven: beide landen hebben vlak voordat het WK in hun land plaats zou vinden een verschrikkelijke aardbeving meegemaakt. In het blog over Chili lazen we dat die in Chili de zwaarst gemeten beving ooit was. In Mexico, september 1985, slechts negen maanden voor het WK, had het een kracht 8,1 op de schaal van Richter. Hoewel er minimaal 10 duizend doden vielen, het exacte aantal werd nooit vastgesteld, waren de speelstadions in tact en kon het toernooi 'gewoon' doorgang vinden. En zo wordt Mexico heel regelmatig opgeschrikt door de meest hevige aardbevingen en vulkaanuitbarstingen. Gekoppeld aan een mix van diepgeworteld Christelijke geloof en inheemse afgoderij, maar ook de gewelddadige geschiedenis van burgeroorlogen, dictaturen en meer recent de drugsoorlogen en massale moordpartijen, kun je je iets voorstellen bij de onderwerping die Mexicanen voelen aan het buitengewone, het ongrijpbare. Wat dat betreft zullen ze morgen, tijdens de wedstrijd alles geven wat ze in zich hebben, maar het resultaat aan hogere machten toeschrijven.

Ik heb het stripboek teruggevonden, stukgelezen en wel. Wat mij nu pas opvalt is dat het eigenlijk een matig verslag is, met veel fouten erin. Zo liggen El Salvador en Honduras in Midden Afrika, en is de titel De historie van het wereldkampioenschap voetbal 1932-1982, terwijl dit 1930-1978 moet zijn. Maar nu ik er weer doorheen blader begrijp ik wel waarom het mij toen pakte. De geschiedenis van het WK zit zo vol met verhalen, met drama en romantiek, dat het inmiddels een bijna mythische status heeft gekregen. Mythes en Mysterieuze krachten; des te beter je dat begrijpt en weet toe te passen als coach, des te groter de kans op succes. Het is daarom ook essentieel dat Van Gaal zijn ingebakken ideeën over voetbaltactiek versoepeld heeft. De mysterieuze krachten van het WK leg je je wil niet op. Je voetbalt op de vulkaan, dankbaar dat haar oerkrachten je toelaten te spelen. Je moet jezelf op en top voorbereiden, maar vervolgens ook weten over te geven aan de ongrijpbare en ongeschreven wetten van het WK.
Het klinkt misschien nog wat onwennig: Van Gaal de Mysticus, maar als opvolger van Rinus Michels, de Sfinx, lijkt het me uiteindelijk prima passen.