deel 29: vrijdag, rustdag

Op de vraag wat hij tijdens zijn rustdag had gedaan, antwoordde Bruno Martins Indi: "Ik ben wezen liggen". Nu is dat één manier om zo'n dag door te komen, maar voor de vaste volgers van het WK is een wedstrijdloze dag een lastige. Die heerlijke routine van een vast schema, duidelijkheid over wie, waar en hoe laat, en dat je met een gerust hart de rest van de wereld even naar de achtergrond kunt verschuiven. Voetbal als belangrijkste bijzaak in het leven. Maar goed we doen er niets aan. Het is rustdag voor ons, WK watchers en we moeten er maar het beste van maken.

We hebben in de blogs voorafgaand aan het WK gezien dat het voor Oranje belangrijk was om tegen Spanje met winst te beginnen. Andere landen zien dat anders en proberen de eerste wedstrijd vooral niet te verliezen. Dat brengt een systeem met groepen nu eenmaal met zich mee. Verlies in de eerste wedstrijd is natuurlijk niet gelijk dodelijk, maar het zet je wel gelijk op achterstand en dus veel druk voor de volgende wedstrijden. Algerije en Griekenland zijn twee van die voorbeelden die zich voor hun eigen doel ingroeven, toch de wedstrijd verloren, maar zich uiteindelijk wel plaatsten voor de achtste finales. Die laatste ploeg speelt sowieso op resultaat; ze scoorden pas twee keer en hebben ook in eerdere toernooien laten zien dat ze met minimale resultaten een enkele keer best ver kunnen komen. Dat Algerije in de volgende ronde staat is wel een mooi verhaal. In 1982 waren ze er heel dicht bij, maar gooiden Oostenrijk en Duitsland het op een akkoordje en knikkerden daardoor de woestijnvossen uit het toernooi. Nu hebben ze tegen Zuid Korea laten zien dat ze wel degelijk kunnen voetballen en hielden uiteindelijk een traditioneel voetballand als Rusland knap achter zich.
Maar, afgezien van een enkele, traditioneel verdedigende ploeg, is dit WK niet defensief begonnen. In totaal is er in 48 wedstrijden 136 keer gescoord. Een gemiddelde van 2,83 per wedstrijd! Daarmee komt het record van 1970 (2,97) zelfs in de buurt. De laatste twee WKs leken een aanwijzing te zijn dat er meer behoudend wordt gespeeld en er dus ook minder gescoord werd: gemiddeld 2,3 goals per wedstrijd. In 2006 was er bovendien maar één speler die meer dan drie keer scoorde: Miroslav Klose.

Klose ook verbaasd over Duitsland's uit-shirt; precies Flamengo!

De enige spits in de huidige selectie van Duitsland scoorde in de wedstrijd tegen Ghana zijn 15de goal op een eindronde en evenaart daarmee de Braziliaan Ronaldo.
Nu zijn er al drie spelers zijn met vier goals. En dat is wel een mooi rijtje hoor: Müller, Messi en Neymar, oftewel Duitsland, Argentinië en Brazilië, drie landen die onderling de helft van alle wereldtitels hebben verdeeld. Maar goed, terwijl er in 2006 in de finale-fase nog geen 2 doelpunten per wedstrijd werden gescoord, in 2010 was dat al meer dan drie. Dus laten we hopen dat die trend zich doorzet en we nog veel doelpuntrijke wedstrijden tegemoet kunnen zien.

Dan nog even over de geografische herkomst van de landen in de achtste finale. Wat vooraf al werd verwacht doen de Latijns Amerikaanse landen het uitstekend. Het 'thuis'voordeel is overduidelijk: dat tienduizenden fans Uruguay, Colombia of Chili ondersteunen; dat is de afgelopen decennia niet voorgekomen. Met Brazilië (voor wie het huisvoordeel tot nu toe vooral stress lijkt op te leveren) strijden zij om een plek in de halve finale. Naast deze landen gaan ook Costa Rica, Mexico en de USA door. Zij completeren met Argentinië het achttal landen uit de Amerika's.
Een tweede groep landen zouden we met een beetje rekken Noord-West Europa kunnen noemen. Nederland, Duitsland,België, Frankrijk en, vooruit, Zwitserland, hebben weliswaar geen thuisvoordeel, maar ik zie hun succes vooral in het licht van hun fysieke en mentale weerbaarheid. Daarin denk ik dat Nederland en Duitsland het verst zijn en dus de grootste kans hebben op de finale.
Ter completering hebben we, dus, Griekenland en Algerije (zie boven), maar gelukkig ook nog een vertegenwoordiger uit sub-Sahara Afrika: Nigeria. De Super Eagels zijn tot nu toe niet heel erg opgevallen, en tegen Frankrijk hebben weinig mensen veel vertrouwen in een plek in de kwartfinale. Al met al kunnen we vaststellen dat voetbal weliswaar een mondiale sport is, maar dat de traditionele regio's blijvend de bovenhand spelen.

Lastig dus, zo'n rustdag. Wel kun je je fantasie even de vrije loop laten en je eens een voorstelling gaan maken over de finale, straks in het Maracanã stadion. Voor de nodige spanning zou het toch gewoon fantastisch zijn als Brazilië de finale haalt. Maar stel je dan eens voor tegen Argentinië, twee landen die elkaar, vooral op voetbalgebied, ronduit haten. De spanning zal velen te veel worden. Of wat dachten we van Oranje als tegenstander? Het zou de mooist denkbare affiche worden in de geschiedenis van Oranje. Mooier dan het Parkstadion in 1988, wat mij betreft. Het wordt geweldig en ik heb er ongelooflijk veel zin in. Dus wat mij betreft mag deze rustdag snel voorbij zijn: morgen de eerste achtste finales tussen Brazilië en Chili, en Columbia en Uruguay.

deel 17: toernooikoorts

Na de historische overwinning van Oranje op Spanje, en m'n ogenschijnlijk voorspellende blog die dat alles volstrekt logisch leek te maken, hebben verschillende mensen me gevraagd of ik niet door wilde gaan met dit blog. Zo van: maak er maar iets van in de trant van: 'Waarom Oranje wereldkampioen wordt', dan komt dat dus wel goed. Maar, zo werkt het niet. Als ik er voor de WK aan was begonnen, misschien, maar nu had ik het 'gevoel' bij de wedstrijd tegen Spanje. Op dit moment, net nu het toernooi nog zo halverwege de eerste speelronde zit, kunnen we nog maar heel weinig aan voorspellingen doen. Wel heb ik voldoende lol beleefd aan de eerste serie blogs, dat ik nog maar even door schrijf.

De aanloop naar een toernooi is een tijd van oplopende spanning. Dat begint na de toewijzing van een toernooi met een sluimerend gevoel, maakt een sprongetje wanneer je land zich definitief plaatst, en bouwt uit naar een alom aanwezig virus vanaf het moment dat de loting heeft plaatsgevonden. Toch, als de bal rolt zit je niet direct 'in' het toernooi. Dat is dan ook een vrij onbestemd gevoel, waarin je met veel plezier gaat zitten voor de meest oninteressante wedstrijden, waarin je de namen van de spelers kent, omdat je hun loopje, of typische balbehandeling herkent, de tactiek en patronen van de landen gaat herkennen. Nu dat nog niet het geval is, is het slim nog maar even geen voorspellingen te doen en even te recapituleren wat tot nu toe de opvallendste zaken zijn geweest

Als we het toch over opvallende momenten uit de eerste wedstrijden spreken, ontkomen we natuurlijk niet aan Van Persie. We hebben het vorige blog al genoeg gezegd over de wondergoal, de 1-0 tegn Spanje, maar tot nu toe gewoon het mooiste moment van het WK.
Het tweede opvallende optreden dit toernooi is voor mij de wedstrijd van Costa Rica. Mij volstrekt onbekende voetballers, op één na dan, die met veel beweging Uruguay oprollen, dat maakt indruk. Vooral de aanvaller Joel Campbell, linksback Junior Diaz en de keeper Navas maakten veel indruk. Terwijl we van te voren dachten dat ze in een poule met Uruguay, Engeland en Italië kansloos zouden zijn staan ze voorlopig bovenaan.
Er is al veel gezegd over het klimaat in de verschillende steden. Gisteravond was de eerste wedstrijd in de hoofdstad van het regenwoud, Manaus. Het was te merken dat beide teams moeite hadden met de hitte en de vochtigheid. Italië won, vooral dankzij hun regisseur Pirlo. De magiër op het middenveld wist het tempo van de wedstrijd zo naar zijn hand te zetten dat hij beslissend was en voortdurend juiste keuzes maakte om te versnellen dan wel te vertragen. Hij past perfect bij het klimaat: hij trok de hele wedstrijd welgeteld 5 sprintjes, met een maximale topsnelheid van 20 km/u. Zelfs z'n keeper was sneller.

Er is voorafgaand aan het WK zoveel gezegd over de Fifa en over de mogelijkheid dat zij het toernooi 'gekocht' zouden hebben, dat je er bijna in ging geloven die eerste wedstrijd. Dat de lokale favoriet, sterretje Neymar, een welbewuste vuistslag annex elleboog gaf aan zijn tegenstander en met slechts geel er vanaf kwam was al te opvallend. Dat hij daarna, na de 1-1, een onterechte penalty scoorde was dan ook wrang, zeker voor de Kroaten. De seleção zal nog flink moeten verbeteren als ze hun droom, de zesde titel winnen in eigen huis, willen waarmaken. Nu alle vergrootglazen gericht zijn op de thuisfavoriet zullen ze dat toch echt op eigen kracht moeten bewerkstelligen, anders krijgt Brazilië er alleen nog maar een trauma erbij.
Tot slot van deze eerste tussenevaluatie nog maar even positief puntje dat past bij het voorgaande. De Fifa en de Braziliaanse oplitici zijn in de aanloop zo onpopulair geworden dat ze, voor zover al aanwezig, niet in beeld komen tijdens de wedstrijden. Dan worden ze immers uitgefloten door het publiek, wat weer slecht is voor het imago van deez' of geen. Zo is het net alsof het WK gewoon weer helemaal van ons, de mensen, de fans en vooral de voetballers, zelf is.

Deel 15: it's a wrap!

Zo, we zijn er klaar voor, de wedstrijd kan wat deze blogger betreft beginnen. We hebben de afgelopen twee weken 14 redenen bedacht waarom Oranje van Spanje wint en nu is het aan de Oranje-boys om op het veld te laten zien wat het allemaal waard is. Nu kon je aan de wedstrijd van Brazilië tegen Kroatië van gisteravond zien waartoe een invloed van buiten zoal toe kan leiden. De scheids constateert een slaande beweging van Neymar, geeft slechts geel (is rood volgens de regels) en juist die publiekslieveling scoort daarna twee goals waardoor ze alsnog de wedstrijd winnen. Ook de penalty was natuurlijk een aanfluiting, maar zo zie je maar.

We zijn het blog begonnen met de constatering dat winst op Spanje wel eens heel belangrijk kan zijn voor Oranje als je ver wilt komen in het toernooi. Daarom was het ook zo fijn te constateren dat topfavorieten regelmatig hun eerste wedstrijd op een WK verliezen. En als dat Spanje ook nu weer overkomt, is het ze bijna niet kwalijk te nemen. De spelers van de Furia Roja hebben dit seizoen alleen al iets van 70 wedstrijden gespeeld. Die van Real en Atletico Madrid speelden eind 24 mei een krachtenslopende Champions Leaguefinale, terwijl die van Oranje toen al lang en breed in trainingskamp bijeen waren. Het is dan natuurlijk wel verstandig als je als Spaanse bondscoach zijnde ervoor zorgt dat je selectie met frisse, jongere spelers aangevuld wordt. Het selectieproces bij Spanje blijkt echter nogal behoudend; behalve Puyol kan volgens mij de hele ploeg van 2010 weer worden opgesteld.
Voorzover de Spaanse coach al nieuwe spelers uitzocht is het natuurlijk wel de vraag of die kunnen tippen aan de kwaliteit van diegenen die zich al bewezen hebben. Als voorbeeld namen we in blog deel 5 Diego Costa. Eén topjaar bij Atletico, en dan de verwachting van vernieuwing op je schouders moeten dragen? Een half jaar geleden wist hij nog niet eens of hij wel voor Spanje zou kiezen (of voor z'n geboorteland Brazilië), en hij was de afgelopen weken regelmatig geblesseerd. Het zou ook wel erg veel gevraagd zijn van Spanje dat ze hun titel verdedigen. Dat is in het verleden pas twee landen gelukt. (mea culpa: in blog 6 heb ik niet uitgelegd waarom ik Italië (1934 en '38) niet meerekende. Eigenlijk omdat we gewoon niet in kunnen schatten wat er nou zo goed was aan hen, bovendien was de eerste titel onder 'verdachte omstandigheden'.) Dit Spanje op dezelfde hoogte stellen als het Brazilië van Pelé en Garrincha gaat mij, vooralsnog, te ver.
Vervolgens zijn we vanaf blog deel 7 wat meer ingegaan op Oranje zelf. Zo hebben we aan een angstgegner genoeg en dat zijn bij ons nou net de buren van Spanje al. Maar vooral zie ik Robben dit WK zijn frustratie van de finale 2010 wegspelen, en geen beter moment natuurlijk dan tegen de tegenstander van die wedstrijd. Ook zie ik De Vrij en Vlaar prima in staat om het Spaanse kopgevaar van Ramos te neutraliseren. Sterker: als de frustratie een beetje begint te knagen bij Spanje is die Ramos zo weg met een rode kaart. Een andere reden die voor de hand ligt is de rol die Van Gaal speelt. Anders dan 12 jaar geleden heeft hij nu een, voor hem, ideale ploeg die hij helemaal kan kneden naar eigen inzicht: veel jonkies, en een paar ervaren spelers, net zoals met Ajax in 1995, dan wel Bayern en Barcelona waar hij later succesvol was. En dan nog hoor: lekker om toch gewoon te kunnen zeggen dat je de underdog bent? Dat maakt je tegenstander alleen maar overmoedig!

2014: het jaar van Oranje?

Ten slotte zijn we nog even de historie ingedoken. We zagen dat het soms prima uit te leggen valt als je je aanpast aan de tegenstander. Succescoach Helenio Herrera deed niet anders: die ging van tiki-taka naar ultraverdedigend catenaccio in één carrière, maar won wel even de nodige Europa Cups en landskampioenschappen. Uiteindelijk concludeerden we dat Salvador da Bahia, vanavond decor voor de clash, al eerder door Oranje op Spanje is veroverden, weer verloren, maar nu definitief de onze zullen noemen.

Kortom, op een eenvoudige voetbalwedstrijd (wie maakt meer goals dan de ander?) zijn veel factoren van invloed. We hebben de afgelopen weken veel van die factoren bekeken en geconcludeerd dat veel in het voordeel van Oranje wijzen. Of het ook gaat gebeuren, zien we vanavond; we zijn er helemaal klaar voor. Veel plezier!!