deel 16: Oranje zet de standaard en wie had dat gedacht?

Toegegeven, het was een ingeving. Twee weken voor een belangrijke wedstrijd gaan roepen dat je zult winnen, en dat je een dagelijkse reden gaat bloggen over hoe dat dan wel niet tot stand gaat komen. Want je kunt iets wel ontzettend graag willen; dat wil natuurlijk nog niet zeggen dat het ook gebeurt, pure kansberekening daargelaten. Inspiratie om toch door te gaan haalde ik op dat moment uit het legendarische boek Mysterieuze krachten in de sport van Joris van den Bergh. Dit boek is oorspronkelijk uit 1941 en vertelt niet dat je moet geloven in kansen of cijfers, maar veel meer hoe je met een fysieke en mentale voorbereiding, concentratie en inzet de omstandigheden kunt creëren waardoor je kansen toenemen. Wie had gedacht dat we nu, twee weken na dat begin en de dag na de wedstrijd, moeten concluderen dat ik zelfs nog te bescheiden ben geweest?

De Spaanse spelers gaven elkaar obligaat wat high fives en aaiden even over elkaars bolletjes. De penalty was gegeven, de 1-0 binnen; zo werd het internationale voetbal de laatste jaren gespeeld. Nu was het alleen nog even een kwestie van uitspelen: de voetbalwereld was gekleurd in rode logica. Wel even een tegenvaller dat die 2-0 niet viel, maar wat gaf het. Die Nederlandse spits stond toch elke keer buitenspel en die Oranje-jongens achterin konden het tempo niet helemaal aan. Echt veel te vrezen hadden ze niet, dachten ze.

Het was een echie, die goal van Van Persie, zo uit de jongensboeken van de Hollandse School. De voorzet van Blind was bijna een kopie van die van Arnold Mühren, finale 1988, maar dan strakker, zoals dat in het moderne voetbal hoort. Maar ook zo'n heerlijke inswinger vanuit het middenveld. De kopbal van Van Persie, zo mooi getimed, zo beheerst, zo technisch; echt een ouderwetse Bep Bakhuys. Een techniek waarbij de speler naar voren duikend de bal in het doel kopt, inclusief buikschuiver. Die van Van Persie was dan weer hoger, sneller uitgevoerd dan die van Bep, of Ruud Geels, die dat ook kon. Het is wel het type doelpunt waarmee je laat zien dat je er 100% voor gaat. En dat vlak voor rust, een ideaal moment waarbij je de tegenstander genadeloos laat zien dat deze wedstrijd nog niet gespeeld is. En Spanje? Die wist niet wat het overkwam.

De buikschuiver hoort erbij: Bep Bakhuys in actie.

De tweede helft was wat mij betreft helemaal Robben's Revanche. De manier waarop hij de 2-1 maakte, de bal aan een touwtje, à la Bergkamp 1998. En ook weer na zo'n prachtige voorzet vanaf links van Blind. Of de 5-1, waarbij hij gouwe ouwe Ramos eruit sprintte met de bal aan de voet en señor, of moeten we zeggen senior, Casillas eruit kapte; alles was goed, klaar met 2010. Dit is 2014, dit is Oranje en wij zetten de toon voor dit WK. Dit is de standaard waarop de komende wereldkampioen minimaal moet spelen. Zo fit, zo’n focus. Zeker weten dat Felipão, coach van Brazilië, zich achter de oren heeft gekrabd, maar ook gewoon genoten heeft. Als dit het niveau is waarop het WK 2014 wordt bestreden, dan wordt het een prachtig toernooi.

Zullen we zeggen, tot de volgende blog?!

Deel 10: Vrijdag de 13de en ander (on)geluk

Een bevriende journalist uit Brazilië schreef er al over: hoe de WK organisatie er bij de Fifa op aangedrongen zou hebben om het toernooi niet op vrijdag, maar op donderdag te laten beginnen. Reden hiervoor? Het thuisland zou de openingswedstrijd wel eens kunnen verliezen dankzij het ongeluk dat die vrijdag, de 13de juni, kan brengen. Nu zit er ook een positieve kant aan ongeluk, probleem is hoe je het in jouw voordeel kunt beïnvloeden.

Beginnen we even met een curieus feitje. Het idee van het getal 13 als ongeluksgetal zou ontstaan zijn in het verhaal van het laatste avondmaal van Jezus, niet Jesús, die viel af voor de selectie van Spanje, maar die van Nazareth. Het dertiende wiel aan de wagen, Judas dus, zou Jezus verraden hebben, die als gevolg daarvan op vrijdag gekruisigd. Er bestaan overigen meer verklaringen voor, maar als we bedenken hoe in en in christelijk het Spaanse volk is, zou je denken dat deze dag er één is waarop Spanje collectief in bed blijft liggen ter voorkoming van allerlei onheil. Niets is minder waar: in Spanje valt de ongeluksdag wel op de 13de van de maand, maar alleen als die samenvalt met dinsdag! Daarmee vervalt dus wel een drogreden waarom Spanje de wedstrijd verliest.
Hoewel, wat ik altijd curieus vind aan dit soort bijgeloof, is dat er in een wedstrijd altijd twee teams zijn. En wat het ongeluk is voor de een, betekent volgens mij automatisch geluk voor de ander. Geluk is relatief, want afhankelijk van het resultaat voor anderen. Als ik 1.000 euro win in de loterij is dat geluk, maar als iedereen in mijn omgeving 10.000 wint, had ik pech. En dan nog hoor, een vaak gehoorde uitspraak over geluk is dat je het moet afdwingen. Hoe werkt dat dan? Het heeft veel te maken met de overtuiging waarmee je iets doet. Als je bal op het doel schiet met de overtuiging dat het een doelpunt is, zal hij er sneller ingaan dan dat je die overtuiging niet hebt. De bal gaat dan nét over, of nét op de paal en zeggen we dat we door een gebrek aan geluk de wedstrijd verloren hebben. Je moet het ongeluk dus eigenlijk geen kans geven om haar invloed te laten gelden. Je moet met een ijzersterke overtuiging het veld in gaan. Misschien bijna naïef, maar je overtuiging moet een gezonde wedstrijdspanning opbouwen, die tijdens de wedstrijd tot een climax leidt. (met dank aan het boek Mysterieuze krachten in de sport, van Joris van den Bergh) Van een betere tegenstander kun je alsnog verliezen, maar je doet er zelf alles aan om het geluk jouw kant te laten kiezen. En dan gaat het niet om zwarte katten, ladders of bepaalde cijfers op bepaalde dagen.

Enfin, dit stukje had moeten gaan over waarom vrijdag de 13de nu een keer ongeluk voor de tegenstander zou betekenen, en in alle relativiteit dus geluk voor Oranje zou zijn. Nu blijkt dat Spanje er heel anders tegenaan kijkt, zouden we er qua bijgeloof nog slechts een gelijkspelletje van kunnen maken. Even afkloppen dan maar...

Deel 1: het belang van winst

Waarom Oranje van Spanje wint

 

Oké, ik geef toe dat het wel een beetje wishful thinking is en met zo’n titel van je blog leg je dus wel geheel vrijwillig je hoofd in de strop. Ik bedoel maar: Spanje is wereldkampioen, heerst in de Europese bekertoernooien, heeft de duurste spelers en ook nog eens een super-spits losgeweekt van directe concurrent Brazilië. Wie durft dan nog te beweren dat Oranje de wedstrijd wint? Maar hé, mysterieuze krachten in de sport[1] zorgen ervoor dat je sowieso altijd een kans maakt in de sport, hoe klein ook. En belangrijker nog, er is een aantal redenen die in het voordeel van Oranje werken. Die gaan we de komende twee weken eens na lopen. Eén per dag en en als we, na lezing van het blog positieve gedachten richting de Oranjebenen van Wes, Pers, en de andere jongens sturen, dan gaat het lukken ook.

Laten we dit eerste blog beginnen te kijken wat nou het belang is om van Spanje te winnen. Als dat er niet is kunnen we ons beter op andere wedstrijden richten, maar in dit geval is het geen overbodige moeite. Ten eerste omdat het de eerste wedstrijd is en je wilt goed beginnen. Goed, in 1988 verloor Oranje de eerste wedstrijd van de Sovjet-Unie, om daarna het toernooi alsnog te winnen. Dit soort scenario's zijn natuurlijk van harte welkom, maar tot het moment dat de goal van Wim Kieft in de 82ste minuut van de derde poulewedstrijd tegen Ierland een plaats in de halve finale veilig stelde, was het al met al een aanslag op onze collectieve zenuwen en daarmee niet voor herhaling vatbaar. Een eerste wedstrijd op een toernooi is belangrijk, dat is nu eenmaal zo. Het zorgt ervoor dat je direct bovenaan de poule staat waardoor de anderen jou moeten inhalen; een gelijkspel in de volgende wedstrijd volstaat om ze achter je te houden. Dit geldt natuurlijk helemaal als je de, op papier althans, sterkste tegenstander als eerste treft. Tegen de ‘mindere’ tegenstanders heb je dan wat minder 'moeten', terwijl zij meer risico zullen willen nemen. Kortom, een scenario dat je van Spanje wint, waarna de tweede wedstrijd, tegen de minst aansprekende tegenstander Australië, ook in winst wordt omgezet is ideaal; met een beetje geluk is plaatsing voor de tweede ronde dan al afgedwongen.

Maar dan nog hoor, de tweede ronde halen is natuurlijk leuk. Maar als we toch aan het dagdromen zijn, waarom dan niet gelijk even gekeken wat daarin mogelijk is? Mocht Oranje de eerste wedstrijd verliezen, dan is normaal gesproken de tweede plaats het hoogst haalbaar. Dan speel je daarna tegen de nummer één van poule A. En die poule bestaat uit Kroatië, Mexico, Kameroen en... Brazilië. Laten we daar niet moeilijk over doen: Brazilië is de grote favoriet, mede dankzij het thuis voordeel, en zal normaal gesproken op de eerste plaats eindigen in hun poule. Nu is de WK-balans van het Nederlands elftal tegen Brazilië positief als we voor het gemak 1998 als gelijkspel aanmerken (verlies was er pas na penalty's), toch zou ik het niet verkeerd vinden als we dit keer de Goddelijke Kanarie (dixit August Willemsen) later tegenkomen. Dus dat betekent maar een ding: eerste worden in de poule, en dus van Spanje winnen! 

Dus, beste mensen, we gaan ervoor. Die Spaanse Armada, la Furia Roja, moet op de knieën! Is dat onmogelijk? De komende twee weken kijken we dagelijks welke factoren in ons voordeel spreken.

---

[1] Dit blog is mede geïnspireerd op het prachtige boek ‘Mysterieuze krachten in de sport’ van Joris van den Bergh, dat voor de eerste keer verscheen in 1941.