deel 28: Fan van Feyenoord

Nee, dit is geen onverwachte liefdesbetuiging en m'n voetbalvrienden hoeven zich geen zorgen te maken over een plotselinge switch in clubliefde. Maar pragmatisme is dezer dagen het sleutelwoord van Oranje en we ontkomen natuurlijk niet aan het feit dat de meerderheid van de Oranje spelers van Feyenoord komt, dus ere wie ere toekomt: bij deze zetten we Feyenoord in het zonnetje.

Om maar eens met die spelers te beginnen. Janmaat, De Vrij, Martins Indi zijn de huidige basisspelers van Oranje die normaal gesproken de clubkleuren van Feyenoord verdedigen. In de selectie zitten verder ook nog Kongolo, en Clasie, Maar als we de spelers gaan tellen die ooit voor Feyenoord speelden, of zelfs hun opleiding daar genoten, loopt de teller flink op. Ga maar na, naast de eerder genoemde spelers, hebben we ook nog Vlaar, De Guzman, en Van Persie in de basis, Wijnaldum, Fer, én Kuijt! Waar op eerdere succesvolle WKs van Oranje al de andere twee van de drie traditionele Nederlandse topploegen de hoofdmoot vormde van Oranje (Ajax in 1974, PSV in '78 en wederom Ajax in '98, 2010 was een beetje van alles) is het nu de beurt aan Feyenoord.

IJzeren Rinus de onverzettelijke

Nu is het niet zo dat Feyenoord eerder geen inbreng had in Oranje. Spelers als Rinus Israel,  Wim Jansen, Willem van Hanegem of Wim Rijsbergen waren in de jaren zeventig onmisbaar met hun technische bagage, maar vooral ook hun over-mijn-lijk mentaliteit. Want, laten we niet vergeten dat het WK van 1974 bij tijd en wijle keihard was. Kijk maar eens naar de samenvatting op YouTube van Nederland-Brazilië met soms echt bizarre overtredingen. Wellicht waren de Feyenoord spelers toen minder zichtbaar of bekend dan Ajacieden als Cruyff, Neeskens of Krol, zeker internationaal gezien. Misschien dat de oorzaak daarvan ligt in het feit dat Oranje op dat moment werd gekleurd door clubs die in Europa succesvol waren. Ajax met haar drie Europa Cups I, PSV won de UEFA cup in 1978, het elftal van 1998 in veel opzichten gebouwd op het fantastische Ajax van 1995. Nu ontbreekt dat Europese succes weliswaar en heeft Louis van Gaal zijn team opgebouwd rond spelers en een tactiek die daarbij past.
We hebben al diverse keren benoemd hoe nu niet de tactiek centraal staat, maar veel meer het resultaat. In die zin is de lijn die vanuit Feyenoord richting Oranje loopt ook wel logisch. De club heeft minder een naam hoog te houden waar het gaat om het spelen in een vaste tactiek en de Feyenoordcoach van de afgelopen drie jaar, Ronald Koeman, staat ook bekend als een man die het resultaat voorop stelt. Hij is een van degenen geweest die bij Van Gaal de ogen heeft geopend om van de vaste tactiek af te stappen en speelde het afgelopen seizoen verschillende malen in een 5-3-2 opstelling en met succes. Naar mijn mening is het dan ook een fout geweest van de KNVB om Koeman níet tot opvolger van Van Gaal te benoemen, terwijl ze de mogelijkheid wel hadden. Koeman had met deze groep een volgende stap kunnen zetten; uitgegroeid bij Feyenoord, doorgroeien met Oranje.

Laten we er nog eens de geschiedenis op naslaan. In 1970 won Feyenoord als eerste Nederlandse club de Europa Cup I en de Wereldbeker, later gevolgd door Ajax, en won PSV de Europa Cup I in 1988. In 1974 won het als eerste de UEFA Cup, later gevolgd door Ajax en PSV. Kortom, ondanks dat Ajax regelmatig wordt geroemd om haar innovatieve, en gedurfde spelopvatting, is het Feyenoord die het Nederlandse voetbal heeft laten zien hoe je prijzen pakt. Het zou in 2014 helemaal niet tegenvallen als de Feyenoord-kern  Oranje de weg wijst om die Cup eindelijk een keer naar Nederland te krijgen. In dat geval moesten we maar eens serieus overwegen of de huldiging niet in Rotterdam moet plaatsvinden?

Oké, we zitten niet in de eredivisie, we zitten middenin het belangrijkste landentoernooi van de wereld. Dat is, wat mij betreft, clubliefde-overstijgend, zo niet van nationaal belang. Dus helemaal goed om een keer in bewondering over een ander team te spreken. Maar niet te vaak, vanaf september is Feyenoord gewoon weer Feyenoord die verslagen moet worden, het liefst met 10-0. ;-) (zie deel 27)

Deel 12: We zijn nog steeds de underdog!!

Een van de reacties op m’n blog de afgelopen dagen was dat Oranje toch vooral in de rol van underdog moest laten zitten. Op zichzelf een begrijpelijke opmerking. Immers, Spanje is de favoriet, of je het nou bekijkt vanuit de goksites waar Spanje’s kansen op de wereldtitel een stuk hoger worden ingeschat dan die van Nederland, of als we kijken naar de resultaten op eindtoernooien de afgelopen jaren. Spanje doet het beter en stond ook in de Europese clubcompetities nog eens op hoog niveau dit jaar. Ik heb dan ook geen moment willen beweren dat Oranje de favoriet zou zijn in de wedstrijd tegen de Spanjaarden, hoogstens geprobeerd het zelfvertrouwen een beetje op te krikken. Want, zo’n underdogpositie, best lekker toch?!

Net als we eerder zagen met angstgegner (een mooi germanisme), bestaat in de sport ook de rol van underdog (dat is dan weer een anglicisme). Jezelf van te voren wegcijferen, de ander in de rol van favoriet drukken, oftewel de rol van top dog. Nederigheid ten top en dat allemaal om jezelf alvast in te dekken als het toch tegen zou vallen. Maar ook om te proberen de tegenstander overmoedig te laten zijn. Overmoed komt voor de val, zoals we weten, dus prima als Spanje daaraan zou lijden. De mooiste voorbeelden van dit soort overmoed hebben we gezien in het blog over de eerste wedstrijd, en over Brazilië dat roemloos ten onderging in de poulefase op het WK van 1966 (zie: blog deel 6).

Overigens zijn de Nederlandse voetbalfans, of moet ik zeggen –gokkers, ervan overtuigd dat Spanje inderdaad meer kans maakt op de overwinning. Spanje staat, op het moment van dit schrijven, bij de bookies op 1:1,95, Oranje op 1:4 voor winst. Hoe je het draait of keert: Spanje is favoriet.

Maar er is dus een best belangrijk voordeel als je underdog bent: je bent vaak de publieksfavoriet. Zeker het neutrale deel van de supporters in het Fonte Nova Stadion in Salvador, waar vrijdag wordt gespeeld, zal merendeels op de hand van Oranje zijn. Misschien niet alleen vanwege de underdogpositie. Sowieso is Oranje in veel landen een goede nummer 2, na het eigen nationale elftal. Ook in Brazilië heb ik vaak gemerkt dat men met zeer veel respect over Oranje spreekt. Sterker nog, ik ken eigenlijk maar een wedstrijd die Brazilië verloren heeft én waarover de Brazilianen zelf zeggen dat het terecht was: Oranje-Brazilië op het WK van 1974. (Ik reken hierbij de finale van 1998 even niet mee, omdat het weliswaar terecht was, maar Brazilianen het liever hebben over het mysterie waarom Brazilië die dag zo slecht was. Zelfs een parlementaire commissie heeft geen bevredigend antwoord kunnen vinden.) Zoals de wereld in 1970, het eerste WK dat in kleur werd uitgezonden, kennismaakte met het kanariegeel van Brazilië, zo maakte Oranje een onuitwisbare indruk in 1974. A laranja Mecânica, oftewel A Clockwork Orange wordt door velen gevolgd, bewonderd, bekritiseerd als het moet, maar in de wedstrijd tegen Spanje straks hartstochtelijk aangemoedigd. Go, go, go underdog, bescheidenheid siert de mens, sure. Maar laat je niet overlopen. Houd je rug recht en de borst vooruit; echt, zo wint Oranje van Spanje!