Deel 12: We zijn nog steeds de underdog!!

Een van de reacties op m’n blog de afgelopen dagen was dat Oranje toch vooral in de rol van underdog moest laten zitten. Op zichzelf een begrijpelijke opmerking. Immers, Spanje is de favoriet, of je het nou bekijkt vanuit de goksites waar Spanje’s kansen op de wereldtitel een stuk hoger worden ingeschat dan die van Nederland, of als we kijken naar de resultaten op eindtoernooien de afgelopen jaren. Spanje doet het beter en stond ook in de Europese clubcompetities nog eens op hoog niveau dit jaar. Ik heb dan ook geen moment willen beweren dat Oranje de favoriet zou zijn in de wedstrijd tegen de Spanjaarden, hoogstens geprobeerd het zelfvertrouwen een beetje op te krikken. Want, zo’n underdogpositie, best lekker toch?!

Net als we eerder zagen met angstgegner (een mooi germanisme), bestaat in de sport ook de rol van underdog (dat is dan weer een anglicisme). Jezelf van te voren wegcijferen, de ander in de rol van favoriet drukken, oftewel de rol van top dog. Nederigheid ten top en dat allemaal om jezelf alvast in te dekken als het toch tegen zou vallen. Maar ook om te proberen de tegenstander overmoedig te laten zijn. Overmoed komt voor de val, zoals we weten, dus prima als Spanje daaraan zou lijden. De mooiste voorbeelden van dit soort overmoed hebben we gezien in het blog over de eerste wedstrijd, en over Brazilië dat roemloos ten onderging in de poulefase op het WK van 1966 (zie: blog deel 6).

Overigens zijn de Nederlandse voetbalfans, of moet ik zeggen –gokkers, ervan overtuigd dat Spanje inderdaad meer kans maakt op de overwinning. Spanje staat, op het moment van dit schrijven, bij de bookies op 1:1,95, Oranje op 1:4 voor winst. Hoe je het draait of keert: Spanje is favoriet.

Maar er is dus een best belangrijk voordeel als je underdog bent: je bent vaak de publieksfavoriet. Zeker het neutrale deel van de supporters in het Fonte Nova Stadion in Salvador, waar vrijdag wordt gespeeld, zal merendeels op de hand van Oranje zijn. Misschien niet alleen vanwege de underdogpositie. Sowieso is Oranje in veel landen een goede nummer 2, na het eigen nationale elftal. Ook in Brazilië heb ik vaak gemerkt dat men met zeer veel respect over Oranje spreekt. Sterker nog, ik ken eigenlijk maar een wedstrijd die Brazilië verloren heeft én waarover de Brazilianen zelf zeggen dat het terecht was: Oranje-Brazilië op het WK van 1974. (Ik reken hierbij de finale van 1998 even niet mee, omdat het weliswaar terecht was, maar Brazilianen het liever hebben over het mysterie waarom Brazilië die dag zo slecht was. Zelfs een parlementaire commissie heeft geen bevredigend antwoord kunnen vinden.) Zoals de wereld in 1970, het eerste WK dat in kleur werd uitgezonden, kennismaakte met het kanariegeel van Brazilië, zo maakte Oranje een onuitwisbare indruk in 1974. A laranja Mecânica, oftewel A Clockwork Orange wordt door velen gevolgd, bewonderd, bekritiseerd als het moet, maar in de wedstrijd tegen Spanje straks hartstochtelijk aangemoedigd. Go, go, go underdog, bescheidenheid siert de mens, sure. Maar laat je niet overlopen. Houd je rug recht en de borst vooruit; echt, zo wint Oranje van Spanje!