Deel 13: Helenio Herrera, of waarom je je (soms) moet aanpassen

Heerlijk, die discussies over voetbaltactieken. Spelen we met een ruit? Puntje naar voren of naar achteren? Vijf verdedigers? Dan moet je wel opkomende backs hebben! Twee verdedigende middenvelders, of toch maar een die wél kan voetballen? Zoals je aan deze opsomming kunt afleiden, is veel hiervan kroegpraat, je speelt, hopelijk dan toch, met de beste keeper en tien beste voetballers? Toch is het voor ons doel, het winnen van Spanje, best even interessant om te kijken hoe we die beste voetballers dan het veld op sturen. Een opstelling die je qua resultaat het beste dient. Hoe kun je een ander, beter elftal verslaan door je aan te passen? Daarom hierbij een antwoord op de vraag: wie wist er van Barcelona te winnen de afgelopen jaren?

Het lijkt wel alsof ook in Oranje, en alle volgers, het hele WK maar uit één wedstrijd bestaat. Toen middenvelder Kevin Strootman geblesseerd raakte, was dat nog aanleiding om van systeem te veranderen. De afgelopen weken werden van de drie oefenwedstrijden er twee ingeruimd om te oefenen zoals straks tegen Spanje. De derde wedstrijd werd vervolgens verdeeld over Chili en Australië, ongeveer in verhouding 5 staat tot 1, dus zie daar de belangrijkheid van de verschillende tegenstanders. Overigens geheel terecht dat Spanje zo centraal staat, zie maar deel 1: Het belang van winst, en dus wordt er gezocht naar een manier om zoveel zand als mogelijk in de Spaanse motor te strooien.

FC Barcelona won in 2011 voor het laatst de Champions League. Een superteam, daar was iedereen het over eens, vooral dankzij de manier van spelen. Coach Guardiola had een machine weten te creëren waarin de bal eindeloos en in hoog tempo rondging totdat een van de kleine aanvallende middenvelders alleen voor de keeper kwam en scoorde. Messi was daarin natuurlijk het ultieme wapen, maar ook Xavi, Iniesta waren meesters van dit systeem. Onoverwinnelijk bleken ze overigens niet. Naast 2011 wonnen ze ook in 2009, maar juist in de jaren dat ze niet wonnen onder Guardiola is het interessant om te kijken hoe, en door welke teams ze werden verslagen.
Allereerst in 2010. Tegenstander in de halve finale was Internazionale uit Milaan, onder leiding van resultaatcoach numero uno Mourinho. Hij wist het team zo neer te zetten dat het spel van Barcelona maximaal werd ontregeld. Dat betekent dat het middenveld van Inter zo stond dat de vele balwisselingen van Barcelona er niet uit kwam. Sneijder zei in een interview na afloop: "Het was heel gek. Van tevoren wisten we dat we Barça zouden verslaan als we de opdrachten zouden uitvoeren."
Twee jaar later, en wederom halve finale Champions League. Chelsea is onder de interim trainer Di Matteo niet bepaald favoriet. Deze trainer echter, die hoopt op een vervolgcontract bij de Londense club, denkt dat af te kunnen dwingen door op resultaat te spelen. De nationale competitie is al verloren wanneer Chelsea Barcelona treft. En ook Chelsea flikte het 'm om zoveel zand tussen de Barcelona radartjes te strooien dat Barcelona zich stuk bijt. In Londen wint Chelsea met een goal in de blessuretijd van de 1ste helft. In Barcelona wordt het 2-2. Terwijl Barcelona op 2-0 voor komt, Chelsea-verdediger Terry eruit gestuurd is, en Messi een penalty mist. uiteindelijk scoort Chelsea in de laatste minuut en plaatst zich voor de finale. Hoewel veel voetbalkenners hun afschuw uitspreken over de wijze waarop, hebben Inter en Chelsea laten zien dat je wel degelijk van een beter team kunt winnen en dat je je dan soms wel moet aanpassen. En dan zo'n aanpassing naast een perfectie fysieke voorbereiding, 90 minuten volle concentratie en voorbereid zijn om op elk onbewaakt moment te kunnen toeslaan. Want zou er nog iemand bij die clubs zich afvragen hoe ze de Champions League wonnen, of zouden ze vol genoegen terug denken aan het moment dat ze het beste team ter wereld versloegen, waarna ze tot de finale doorstootten?! Zo wint Oranje van Spanje!

Overigens deze keer een klein naschrift ter ere van de uitvinder van het resultaatvoetbal: Helenio Herrera. Niet alleen omdat hij het catenaccio-voetbal uitvond met Internazionale waardoor zijn naam altijd verbonden zal blijven met ultra-verdedigend resultaatvoetbal. Curieus genoeg wordt ook de uitvinding van het one touch voetbal aan hem toegewezen dat hij speelde met... Barcelona! Hij is dus eigenlijk de belichaming van wat ik hierboven schets. Ziedaar de verklaring voor de titel van deel 13: waarom Oranje van Spanje wint.