Deel 7: sorry, maar we hebben al een angstgegner!

Spanje won de laatste vier wedstrijden op weg naar haar eerste wereldtitel allemaal met 1-0. En hoe Oranje ook bikkelde in de finale, uiteindelijk stond er toch weer 1-0 op het bord. Nu hebben we vier jaar kunnen herstellen van deze aanslag op onze zenuwen en weer helemaal fris kunnen worden voor het volgende wedstrijd op een WK; spelen we weer tegen die Iberiërs! Als we nu eenzelfde scenario zouden meemaken, met zo’n lullig goaltje, terwijl je minimaal even goed was, zou wel eens een klein nationaal traumaatje op kunnen leveren. Gaat dus niet gebeuren. We hebben al een angstgegner: hun buren!

Ja, ze bestaan: angstgegners. Die tegenstander die je op de een of andere manier met angst en beven tegemoet ziet. Die je ooit op zo’n manier gepakt heeft, en waarschijnlijk een gemene manier, dat je dat niet meer vergeet. En de eerst volgende keer, toen je dacht diegene eens even dubbel en dwars terug te gaan betalen, flikten ze je weer. Duitsland had het kunnen worden voor Oranje, als we, na de finale van 1974, de eerst volgende belangrijke wedstrijd er weer in zouden tuinen. Gelukkig bespaarde Marco van Basten ons die last op de schouder door in de 88ste minuut de winnende goal te maken, in 1988. Toch heeft Oranje natuurlijk wel zo’n opponent...

Verrassend genoeg speelt Oranje pas sinds de jaren negentig wedstrijden tegen Portugal. In die begin periode werd ook een keer gewonnen, maar nadien is de balans ronduit bedroevend: vier keer gelijk, zeven keer verloren. We herinneren ons de uitwedstrijd in de WK kwalificatie onder van Gaal in 2001. Twee nul voor, en alsnog in de laatste minuut een, overigens volkomen terechte, penalty tegen krijgen. Figo maakte 2-2. Aangezien de thuiswedstrijd 2-0 verloren ging was dit de directe aanleiding dat Oranje zich niet plaatste voor de WK en dat Van Gaal opstapte. Overigens kunnen we nu ook wel tevreden zijn, omdat Van Gaal nu bondscoach is geworden juist omdat hij een keer een groot eindtoernooi wilde meemaken, maar dit terzijde. Later speelde Oranje nog regelmatig tegen Portugal en echt altijd irritant, altijd kaarten aansmeren,  en, nog belangrijker, altijd winnen. Dus daarom nog maar even een positieve noot: dit keer zullen we Portugal op z’n vroegst in de halve finale tegenkomen, maar de enige manier om van een angstgegner tegen te komen is om hem op een zo belangrijk mogelijk moment alsnog te verslaan. Dus ik zou het helemaal niet erg vinden als we de finale tegen hen spelen. Maar ook dit is slechts een terzijde: de eerste wedstrijd, die telt de komende week! En dus concluderen we dat iedereen een angstgegner heeft, maar dat er maar één van kan zijn. Zelden blij geweest met Portugal, maar komt dat nu even goed uit...