deel 27: toernooikoorts (3)

We zitten in de laatste fase van de poules en je merkt op je heen dat de toernooikoorts algeheel heeft toegeslagen. De spelers, de begeleiders, de fans; iedereen voelt dat dit het moment is, do or die, het verschil tussen een geslaagd of een mislukt WK. Voor sommigen geldt dat het overleven van de poule al een geweldig cadeau is, hoewel ze dat niet zo snel zullen toegeven. Voor het gros van de landen is het echter bittere noodzaak en het niet plaatsen mogelijk reden voor drastische maatregelen, zie bijvoorbeeld Cesare Prandelli, coach van de Italiaanse ploeg die na het verlies direct zijn ontslag indiende. Het WOVSW-blog doet even een pas op de plaats, blikt terug op de afgelopen dagen vol emotie en sportieve hoogte- en dieptepunten: tijd voor een top 5je!

Op de eerste plaats onze eigen raison d'etre, de bron waaruit dit blog ontstaan is, en die elke wedstrijd onze inspiratie weer voedt met haar daden: Oranje, en zijn overwinning in de poule. Negen punten, tien doelpunten voor, drie tegen, Spanje uitgeschakeld, en geplaatst in, naar wat lijkt, een gunstige speelhelft voor de finales: het is een fantastisch resultaat voor deze groep. En hoewel in Nederland er nog mensen zijn die zich beklagen over de spelstijl, is Oranje voor velen in het buitenland al een van de favorieten voor de titel. Maar goed, over Oranje praten we al voldoende, daarom maar even verder kijken.

In de vorige toernooikoorts (2) noemden we zijn entree op het WK nog een hoogtepunt, maar wat mij betreft is Luis Suarez na de wedstrijd tegen Italië nu de grootste loser van het toernooi. Het bijten van je tegenstander is zo laag en beestachtig, dat kun je niet rationeel bedenken te gaan doen. Dat moet dus wel een oerdrift zijn, een oncontroleerbare aandrang om vanuit pure frustratie je tanden in de nek of schouders van je tegenstander te zetten. Maar dit hoort niet, op geen enkele manier, in geen enkele sport thuis. Vraag is wel wat Fifa gaat doen, ook omdat het aan de aandacht van de scheidsrechter is ontsnapt. Ik verwacht een flinke schorsing, mede omdat hij vier jaar terug met een snoekduik hands maakte en daarmee Ghana van een plek in de halve finale afhield. Aangezien Fifa fair play predikt zullen ze een daad moeten stellen, daarom verwacht ik dat deze recidivist voor de rest van het toernooi wordt geschorst. Dat is één ding, het andere is dat hij zijn land ernstig benadeelt. Ik hoop dat hij ook door zijn landgenoten wordt 'geschorst', al lijkt de tendens op dit moment de andere kant op te slaan.

Afscheid van twee grootheden?

Met de uitschakeling van Italië neemt het internationale voetbal waarschijnlijk ook afscheid van twee nu al legendarische voetballers: keeper Buffon en middenvelder Pirlo. Zij hebben er in de afgelopen 15 jaar mede toe bij gedragen dat Italië van een defensieve counterploeg tot een leuke, aanvallend voetballende ploeg werd omgebouwd. Dat leverde enerzijds succes op (Wereldkampioen 2006, finale EK 2012), maar ook vreemde uitglijers zoals uitschakeling in de poulefase van het vorige WK én dus nu weer. Buffon, nog man of the match tegen Uruguay, is met 140 interlands recordhouder van Italië. Pirlo, bijnaam l'architetto vanwege zijn weergaloze stijl en talent om wedstrijden zijn wil en tempo op te leggen, speelde in totaal 109 interlands.

Vooraf hebben veel mensen ingezet op succes voor de Latijns Amerikaanse landen en dat lijkt helemaal uit te komen. Op zich hartstikke leuk, piekfijn en prima, en we zullen er de komende weken nog veel over schrijven. Nu toch even aandacht voor de afvallers, wat die zijn er natuurlijk ook. De Aziatische landen lijken, samen met Australië, allemaal uitgeschakeld te worden, terwijl we van, bijvoorbeeld, Japan veel verwacht hadden. Een ander sportief dieptepunt vond ik gisteravond Ivoorkust. Uitgeschakeld door een onterechte penalty, door het anti-voetbal van Griekenland. Omdat Ghana nog slechts een minimale kans heeft de achtste finale, is mijn hoop op Afrikaanse vertegenwoordiging daarom nu maar gevestigd op Nigeria die vanavond minimaal een punt nodig heeft tegen Argentinië om zeker te zijn voor plaatsing. En dan zijn er nog de woestijnvossen van Algerije. Ze moeten morgen Rusland van zich afhouden om door te gaan.

Ten slotte, hebben we in de vorige toernooikoorts aandacht geschonken aan de knipoog-kroaat, de speler van Kroatië die de verdenking van omkoping op zich laadde door na een verdacht grote nederlaag zijn tegenstander een dikke vette knipoog gaf en daarmee leek te zeggen: 'zoals afgesproken'. Na de wedstrijd van Kroatië tegen Mexico, waarbij de goede man overigens op de bank zat, ruilde hij shirtjes met een speler van Mexico en gaf daarbij toch echt wéér zo'n knipoog! Wat moeten we nu concluderen? Dat elke wedstrijd waar deze man meedoet verkocht is? Of dat hij gewoon elke menselijke interactie afsluit met een knipoog? Je hebt van die mensen... Aangezien ik van mening ben dat knipogen onschuldig is totdat het tegendeel bewezen is, hou ik er nu dan ook maar over op.