deel 19: Aussies uit balans

We hebben eerder in het blog uitgebreid geschreven over de rol van underdog en wat dat met een team kan doen. Nu is Oranje natuurlijk geen underdog tegen Australië, zeker niet na de historische zege op Spanje. Sterker nog, misschien dat Australië die rol eerder toekomt. Tegelijkertijd heeft Oranje nog nooit weten te winnen van Australië. Alle reden dus om eens dieper in te zoomen op de Socceroos en de manier waarop het team de afgelopen jaren heeft gepresteerd.

... wel een mooi logo

Zoals in veel landen waar Engeland de kolonisator was, is ook in Australië het voetbal ergens in de 19de eeuw geïntroduceerd. Toch is de sport er nooit tot volle wasdom gekomen. Andere sporten zoals cricket, of Australian Football zijn veel populairder, en ook individuele sporten als tennis of zwemmen kennen down under een veel rijkere geschiedenis dan het voetbal. Het nationale elftal deed een keer mee in 1974 maar kwamen toen in drie wedstrijden niet tot scoren. Pas in 2006 lukte het weer om zich te kwalificeren, mede dankzij resultaattrainer Guus Hiddink. Overigens wel een hele knappe prestatie als je in de beslissingswedstrijden Uruguay verslaat én op het WK de volgende ronde weet te halen. Dat zegt veel over de instelling van deze socceroos: niet de meeste technische bagage, maar veel kracht en een gezonde sportinstelling.
De generatie van 2006 was ook een hele goede, voor Australische begrippen. Veel ervaring, goeie gasten die vaak in Engeland speelden en  in de Confederations Cup zelfs van landen als Frankrijk en Brazilië wonnen. Bekendere spelers waren Viduca, Vidmar, Kewell, Aloisi, en Schwarzer op het doel. Op die generatie heeft Australië echter te lang geleund. Nadat de kwalificatie voor Brazilië gelukt was werd de ploeg hard met de neus op de feiten gedrukt. Zowel Frankrijk als Brazilië speelden de ploeg aan alle kanten weg: beide wedstrijden eindigden op een eclatante 6-0. Resultaat was dan ook dat de coach weg moest, en een rigoureuze verjonging van de selectie noodzakelijk was.
In Brazilië spelen ze met drie ervaren jongens, maar ook met vier spelers die nog geen 10 caps achter hun naam hebben staan. Dat zag je dan ook in hun wedstrijd tegen Chili. In het begin werden ze overlopen, het tempo lag gewoon te hoog, binnen een kwartier stond het 2-0. Kortom, een wijze les voor Oranje: veel tempo, zorgen dat je veldbezetting voorin voldoende is om de verdediging uit elkaar te spelen. We hebben klasse genoeg om dan uiteindelijk de doelpunten te maken. Oranje moet er vooral voor zorgen dat de druk vanaf het begin wordt gegeven. Als Australië de tijd krijgt om aan het tempo te wennen, zal het alleen maar moeilijker worden om de muur te slechten.

Het aardige van de wedstrijd is dus eigenlijk dat het twee relatief onervaren teams zijn, maar die tegelijkertijd wel een andere visie hebben gehad wat betreft het moment waarop je een nieuwe generatie inpast. Bij Oranje heeft Van Gaal aan het begin van de kwalificatie een nieuwe groep geformeerd. Hij heeft tijd gehad en genomen om te kneden, te vormen, een nieuw team te bouwen. Ook de jonge spelers weten dan wat het is: internationale wedstrijden spelen, de druk van het presteren, het moeten winnen, maar ook wennen aan de coach en zijn ideeën. De andere manier is de Australische. Met de hakken over de sloot kwalificeren, dan erachter komen dat de oudjes toch echt niet meer goed genoeg zijn en op de WK aankomen met een ploeg die voor een groot deel niet weet wat er van ze verwacht wordt. Ze hebben dan ook geen van Gaal. De Australische coach Postecoglou heeft in Australië een paar clubprijzen gewonnen, maar voorlopig is zijn staat van dienst als bondscoach nogal magertjes: van de 6 wedstrijden won hij er welgeteld... 1.