deel 42: titelloos, nog wel

Leeg, op en verslagen. Sprakeloos ook. Niet dat er niets te zeggen valt, maar veel verder dan een obligaat 'dat was 'm dan' kom je niet. Op de fiets terug naar huis kwam er een zwak, grijs-oranje maantje door de flarden bewolking, na het noodweer van gisteren misschien een eerste teken van herstel. Want al snel overzie je het traject dat we met Oranje hebben afgelegd de afgelopen weken en concludeer je dat het prachtig was en dat we er alles uit hebben gesleept wat er in zat. Dat had zelfs, met wat meer geluk gisteravond, een finaleplaats op kunnen leveren. Het heeft niet zo mogen zijn.

dubbeltje op z'n kant...

Wederom was de eerste helft van Oranje niet best. Hoewel het gevaar Messi redelijk onder controle was, zorgde de momenten dat hij zich liet zakken, en daarmee een paar verdedigers met zich mee trok, voor ruimte linksachter waar Lavezzi met zijn snelheid in dook. Echt grootse kansen leverde dat voor Argentinië niet op. Het gevaarlijkst was Messi met een vrije trap. Op rechts was Kuyt achterin nodig, waardoor zijn tandem met Robben er niet uit kwam. Aanvallend speelde Oranje dan ook niets klaar en was het bij rust wederom, voor de zesde wedstrijd op een rij, gelijk. En ook wederom: de tweede helft was een stuk beter. Met Kuyt op linksachter was het gevaar Messi-Lavezzi wel zo'n beetje geneutraliseerd, sterker nog: die hele Messi hebben we niet meer gezien. Helaas was het in aanvallend opzicht niet veel beter. Er werd toch te weinig risico genomen in de passing, de eerste bal-aanname was altijd achteruit en snelle combinaties, zoals een-tweetjes, werden niet gezocht. De wurggreep waarin de twee teams elkaar op het middenveld namen zorgde vanaf de rust voor een voorspelbaar steekspel dat inderdaad geen winnaar verdiende. Penalty's zijn dan een onvermijdelijk lot, het dubbeltje op z'n kant dat net in jouw voordeel moet vallen, waar Van Gaal van te voren al op wees. Stoere Ron Vlaar moest als eerste, en met zijn zwakke inzet gekeerd was de penaltyreeks gedoemd te mislukken.

Maar laten we een stapje terug doen zodat we een beter zicht op het geheel krijgen. 41 dagen geleden begonnen we met een behoorlijk zot plan. Elke dag zouden we een reden bekijken waarom Oranje van topfavoriet Spanje zou gaan winnen. Tot het moment waarop die eerste wedstrijd werd beslist, waren er maar weinig mensen in Nederland die daarin geloofde, laat staan dat Oranje zover zou kunnen komen als de halve finale. Van Gaal heeft bewezen dat ook een gemiddeld getalenteerde en bovendien weinig ervaren ploeg, met enkele uitschieters naar boven, bovenmatig kan presteren. Met toewijding, een goede voorbereiding op mentaal en fysiek gebied, teambuilding, een gezonde verhouding tussen strenge discipline en ontspanning, en een bescheiden dosis geluk op z'n tijd (anders vaart niemand wel); Van Gaal pakte in het begin van de campagne het momentum, en speelt uiteindelijk tot in het finaleweekend om de prijzen. Goed, het is een troostfinale, dat wel, maar we zitten met Duitsland, Argentinië en Brazilië in een grandioze kopgroep, en daar kunnen we trots op zijn. Oranje is wereldtop, toonaangevend in organisatie en preparatie, en die titel, ach die titel, die winnen we een keer, echt waar. Ik ben ervan overtuigd dat elke poging die mislukt je dichter brengt bij hetgeen je graag wilt. Dat gaat niet over statistiek, maar wel over hoe je in het leven staat.