deel 46: toernooikoorts (5), de finale

Dat was 'm dan, nu echt; het WK is voorbij, over, finito. De Engelse oud-international en BBC-presentator Gary Lineker zou zeggen dat voetbal een spel is waarbij 22 mannen achter een bal aanrennen en waarbij na 90 minuten de Duitsers winnen. Het werden uiteindelijk 31 dagen puur voetbalplezier, maar de uitkomst was inderdaad dat Duitsland weer wereldkampioen is. Het wordt tijd om er een streep onder te zetten. Dus daarom, nu de toernooikoorts definitief gezakt is, een laatste top 5!

Duitsland is, hoe je het ook went of keert, de terechte kampioen. Waar ze in het begin van het toernooi nog wel wat wisselvallig speelden, groeiden ze later tot grote hoogte met als hoogtepunt de oorwassing die ze thuisland Brazilië in de halve finale bezorgden. Nu kan een te makkelijke halve finale een vervelende voorbereiding zijn voor een finale. Maar, ondanks de fysieke aanslagen van Argentinië, hield de Duitse mannschaft het hoofd koel en sloegen op grandioze wijze toe toen de kans daar was. Misschien niet een wondergoal zoals van Van Persie, of Rodriguez, maar qua belangrijkheid onovertroffen: Götze zette met zijn goal een prachtige punt achter de epiloog van het toernooi.

Messi lijkt het er ook niet helemaal mee eens te zijn.

In de nasleep van de finale besloot het technisch comité van de Fifa dat Messi de beste speler van het toernooi zou zijn. Met dit soort beslissingen laat de Fifa in mijn ogen alleen maar de verdenking op zich dat ze vooral met politiek bezig zijn. Wat hij heeft laten zien dit toernooi is niet meer dan een paar aardige acties, maar hij wist zich op geen enkele manier te onderscheiden. Als hij niet al een van de allerbeste ooit was dankzij zijn prestaties bij Barcelona, had niemand erover nagedacht dat hij de beste van het toernooi zou kunnen zijn. Persoonlijk zou ik Robben kiezen, al is het alleen al omdat hij in alles de tegenhanger was van Messi. Betrokken, vol inzet, beslissend in zijn acties, een ware leider, tot aan het eind van de troostfinale sleurend en sprintend, top fit; nu ik er over nadenk wordt de keuze voor Messi steeds bizarder.

Over Oranje hebben we de afgelopen weken al veel geschreven, toch hoort de nationale trots sowieso in de eind top vijf. Het team heeft zich bewezen als topland in de wereld en heeft, dankzij de vele jonge spelers (de grote meerderheid debuteerde op een eindtoernooi!) een mooie toekomst voor zich. Wie zich de komende jaren gaan opwerpen als vervangers van Van Persie en Robben en dus voor de goals gaan zorgen valt nog te bezien, maar als we de rol van die twee de afgelopen weken goed hebben ingeschat, zullen zij zelf nog wel minimaal een toernooi mee kunnen. Laten we hopen dat ze dan ook hun rol in de coaching van hun opvolgers blijven spelen.

WK 2014 in een symbolisch beeld gevangen.

Wat willen we nog  kwijt over Brazilië. Het team is afgeschminkt en lijkt verder weggedreven van de internationale top dan ooit. Misschien dat een plaats in de halve finale anders doet vermoeden, maar wedstrijden tegen continentale subtoppers als Chili en Colombia in de achtste en kwartfinale werden slechts uiterst moeizaam gewonnen. Tegen het goed georganiseerde voetbal uit Europa werd over twee wedstrijden gerekend met 10-1 verloren. Het betekent niet minder dan dat de Braziliaanse voetbalschool opnieuw moet worden uitgevonden, opgebouwd vanaf de grond. Nu is het land qua structuurveranderingen zo flexibel als een loden deur, dus is het maar helemaal de vraag hoe en door wie dit opgepakt wordt. De enige die de afgelopen tijd met enig visie is gekomen, is Romario. De ondiplomatieke oud-wereldkampioen en politicus heeft de afgelopen tijd weinig vrienden gemaakt met zijn uitspraken, maar mijn zegen heeft hij. Toch verdient Brazilië een plek in deze laatste top vijf. Alle aanloopproblemen en een hopeloos falend nationaal team ten spijt is het een grandioos voetbalfeest geworden en daarom een groots OBRIGADO BRASIL!

Ten slotte heeft dit blog regelmatig stil gestaan bij de tweestrijd om de voetbalhegemonie tussen (Noord-West) Europa en Latijns Amerika. Terwijl ik met mijn hoofd voor Nederland was, voelde ik mijn hart kloppen voor de Zuid Amerikanen. Zij hebben mij de afgelopen 15 jaar liefdevol ontvangen en me laten zien dat dingen ook anders kunnen dan op basis van pure ratio. In ieder geval heeft het me ongelooflijk veel inspiratie gegeven om de afgelopen zes en een halve week dagelijks aan dit blog te werken. Dat Europa wint, is mooi, maar dat het voetbal overwonnen heeft is te danken aan de Latijns Amerikaanse, voetbalgekke geest die over het toernooi heeft gewaakt. Die versmelting van hoofd en hart, van ratio en emotie, is wat mij betreft de ultieme symbiose. Het is een prachtig hoofdstuk geworden in de geschiedenis van het WK. Dit keer niet in stripvorm (zie deel 30), maar levensecht.