Deel 3: een lang Spaans seizoen eist z'n tol

13 Juni, dat is de dag dat het gebeuren moet voor Oranje: winnen van Spanje. We zagen in deel 1 van het blog waarom het zo belangrijk is voor overleving in de poule en de kans om ook de achte finales te overleven. Deel 2 liet zien dat topfavorieten vaak problemen hebben met de eerste wedstrijd op een toernooi. Zo zijn er vele redenen. Genoeg voor elke dag eentje, tot aan de dag van de wedstrijd. Vandaag kijken we naar de voorbereiding, het lange seizoen van de Spaanse spelers vergeleken met de rust van Oranje.

Tweeënhalve week geleden speelden Sevilla en Benfica de finale van de Europa League. Verrassend was niet dat Benfica die verloor, immers winnen zij al geen internationale prijs meer sinds de jaren zestig. Ook zal het niet de geschiedenis in gaan als technisch hoogstaande wedstrijd. Wat de finale wel kenmerkte was de fysieke slijtageslag die tot en met penalty's ging. In de slotfase kregen diverse spelers kramp en ze zaten er duidelijk doorheen. Wat ik mij dan ook vooral kan herinneren was de gedachte dat het niet slecht zou uitkomen als ook de finale van de Champions League net zo lang, zwaar en beladen zou zijn. Immers, met twee Madrileense clubs, Atletico en Real, die elkaar tot ver in mei op dat niveau zo’n fysieke inspanning zouden moeten gaan leveren, dat het niet voordelig zou zijn in de voorbereiding op het WK. En jawel, onze hoop werd beantwoord: de wedstrijd ging dankzij een goal in de blessuretijd alsnog naar de verlenging! Het feest van Real ging door tot in de kleine uurtjes; het schijnt dat de spelers rond zes uur ’s morgens in het centrum van Madrid werden ontvangen door een uitzinnige menigte.

Real Madrid was overigens bijzonder gelukkig met de titel, en het zei ze alleszins gegund. Er kwamen zelfs reacties naar buiten dat de tiende Champions League titel meer waard was dan een nieuwe wereldtitel in Brazilië, maar daar zullen de meningen in de Spaanse selectie over verdeeld zijn. Resultaat was in ieder geval wel dat Real dit seizoen iets van 63 wedstrijden heeft gespeeld. Daarbij komen nog minimaal drie interlands voor de WK kwalificatie plus wat vriendschappelijke, dus dan ga je al gauw richting de 70 officiële wedstrijden! Als we bedenken dat de competitie halverwege augustus begon, en de wedstrijden dus in negen en een halve maand, of zo’n 42 weken zijn gespeeld, betekent dat bijna twee per week! En dat geldt dan in iets mindere mate voor Barcelona en Atletico de Madrid, maar dat het lange seizoenen zijn voor de Spaanse spelers, is wel duidelijk.

Overigens is er geen direct significant effect zichtbaar als we de resultaten van bepaalde landen, die dat jaar Europese bekertoernooien op deze Spaanse wijze overheersten, op WKs bezien. Sterker nog, overheersing in Europa op clubniveau betekent vaak ook succes op een eindtoernooi. Maar je maakt mij niet wijs dat als je fysieke staat van Spaanse spelers tijdens de laatste wedstrijden van het seizoen zag (met het meest extreme voorbeeld dat van Diego Costa, die na 7 minuten Champions League finale al geblesseerd uitviel) dat dit een ideale voorbereiding op een WK is. Als we het afzetten tegen Oranje, in trainingskamp bijeen vanaf begin mei, en sindsdien bezig met een perfecte preparatie voor de eerste wedstrijd van het WK, is duidelijk wie er straks het fitst, zowel fysiek als psychisch, aan de wedstrijd begint.